Ишқи марои забони ҳикояти бриднист

عشق مرا زبان حکایت بریدنیست

Мактуби сар ба меҳри дилами ношниднист

مکتوب سر به مهر دلم ناشنیدنیست

Розӣ ки дар диласт зи дил боядам наҳуфт

رازی که در دلست ز دل بایدم نهفت

Гулҳои ношукуфтаи ин боғи чиднист

گل های ناشکفته این باغ چیدنیست

Ҷилду баёзу дафтарам аз рози дил пар аст

جلد و بیاض و دفترم از راز دل پر است

Чашмам ба ҳарчӣ меуфтад аз ҳам дриднист

چشمم به هرچه می افتد از هم دریدنیست

Аз сина то ба чанд броми фурӯ барам

از سینه تا به چند برآم فرو برم

Ин ним қатраи хӯн ки зи мижгони чкиднист

این نیم قطره خون که ز مژگان چکیدنیست

Хасми он ҳариф нест ки дил кин кашад азу

خصم آن حریف نیست که دل کین کشد ازو

Зини тири ним каши пару пайкони кшиднист

زین تیر نیم کش پر و پیکان کشیدنیست

Гуфтам магар ба манзили мақсӯди пай барам

گفتم مگر به منزل مقصود پی برم

Як бор чанд гом ба ҳар сӯи дўиднист

یک بار چند گام به هر سو دویدنیست

Чун ёфт дил ки бар сари роҳӣ расида ам

چون یافت دل که بر سر راهی رسیده ام

Нанишаст аз талаб ки ба он кӯи рсиднист

ننشست از طلب که به آن کو رسیدنیست

Рафтему раҳ ба кана ҷамолаш наёфтем

رفتیم و ره به کنه جمالش نیافتیم

Қонеъ нагашт дил ба расӣдан ки дӣданӣаст

قانع نگشت دل به رسیدن که دیدنیست

Дидем ва диданаши зи худӣ бе худии надод

دیدیم و دیدنش ز خودی بی خودی نداد

Ин заҳр агар ба ҳавсила кунад чшиднист

این زهر اگر به حوصله کند چشیدنیست

Зини ишқ сад балост « назирӣ » фасона чанд

زین عشق صد بلاست «نظیری » فسانه چند

Афсуни хомшӣ ба лабу дили дмиднист

افسون خامشی به لب و دل دمیدنیست