Мондаам бо дилӣ аз ҳиҷри азизони маҷрӯҳ

مانده ام با دلی از هجر عزیزان مجروح

Дидаам ғарқаи тӯфон чу ҷгргўшаҳи Нӯҳ

دیده ام غرقه طوفان چو جگرگوشه نوح

Дар раҳи дӯсти ҳалоки зану фарзанд ба ҷост

در ره دوست هلاک زن و فرزند به جاست

Бар дар васли видоъи касу пайванди футуҳ

بر در وصل وداع کس و پیوند فتوح

Сад баҳона ки яке бронзаанд бар тақсир

صد بهانه که یکی برنزند بر تقصیر

Сад кноит ки якеро набӯд ранги вузӯҳ

صد کنایت که یکی را نبود رنگ وضوح

Гоҳам аз боди ҳавои санги баборади зоҳир

گاهم از باد هوا سنگ ببارد ظاهر

Гоҳам аз калаки қазои ҷурми бзоиди машрӯҳ

گاهم از کلک قضا جرم بزاید مشروح

Бар дилу синаи ман доғ ҷафо гардад меҳр

بر دل و سینه من داغ جفا گردد مهر

Дар рагу решаи ман қӯт бало гардад рӯҳ

در رگ و ریشه من قوت بلا گردد روح

На бахуди ҳомили паймони муҳаббати гаштам

نه بخود حامل پیمان محبت گشتم

Ишва ӣӣ дидаму хуш буд сар аз ҷоми сабӯҳ

عشوه یی دیدم و خوش بود سر از جام صبوح

Солеҳу толҳ агар ҷумла чу ман воҷўинд

صالح و طالح اگر جمله چو من واجویند

Тавба , дар тавбаи з зиштӣ бигурезад чу насӯҳ

توبه، در توبه ز زشتی بگریزد چو نصوح

Сӯии раҳмони алии алърш тавваҷуҳ кардам

سوی رحمان علی العرش توجه کردم

Бонг зад арш ки покии зи макон ё сбўҳ

بانگ زد عرش که پاکی ز مکان یا سبوح

Дар суҳбати ҳама бар рӯй « назирӣ » бастанд

در صحبت همه بر روی «نظیری » بستند

Ба худ эй фотиҳи абвоб дарӣ кун мафтӯҳ

به خود ای فاتح ابواب دری کن مفتوح