Бози наргисро гулистони соҳиб афсар кунад

باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند

Шохи гули минбар наад булбули хитобат сар кунад

شاخ گل منبر نهد بلبل خطابت سر کند

Ғунча гардад сабзи мғФри сабзаи зангории қабо

غنچه گردد سبز مغفر سبزه زنگاری قبا

Рӯз арз омад ки ҳаркаси баради худ дарбар кунад

روز عرض آمد که هرکس برد خود دربر کند

Аз гул мисатон бирӯяд ток май шӯридаи вор

از گل مستان بروید تاک می شوریده وار

Лолаи хунини зи хоки куштагон сар барканд

لاله خونین ز خاک کشتگان سر برکند

Ҳасани гули барқӣ ба бустони афканд каз тоби он

حسن گل برقی به بستان افکند کز تاب آن

Булбули шӯридаро ҳамранг хокистар кунад

بلبل شوریده را همرنگ خاکستر کند

Ҷилва шӯрангез бошад ҳар ки ояд дар самоъ

جلوه شورانگیز باشد هر که آید در سماع

Бода атромез гардад ҳарки дар соғар кунад

باده عطرآمیز گردد هرکه در ساغر کند

Тарсам аз махмурии соқӣ ки ҳангоми сабӯҳ

ترسم از مخموری ساقی که هنگام صبوح

Субҳро гум аз фурӯғи лола аҳмар кунад

صبح را گم از فروغ لاله احمر کند

Бар тани ранҷури савдоеи вазади боди баҳор

بر تن رنجور سودایی وزد باد بهار

Устихонро мумиёеи мағзро анбар кунад

استخوان را مومیایی مغز را عنبر کند

Субҳдами домани кушояди ҳала атрогин шавад

صبحدم دامن گشاید حله عطرآگین شود

Аз гули ахгари брФрўзди ғунчаро миҷмар кунад

از گل اخگر برفروزد غنچه را مجمر کند

Сунбули асрор май равед ки аз рози замин

سنبل اسرار می روید که از راز زمین

Ҳарчӣ гуяд абр дар гӯши замин бовар кунад

هرچه گوید ابر در گوش زمین باور کند

Дар равонии гўиёи табъ « назирӣ » шуд чунон

در روانی گوییا طبع «نظیری » شد چنان

Кончаҳ ояд дар замираши сабт дар дафтар кунад

کانچه آید در ضمیرش ثبت در دفتر کند