Нигоҳи гум шуда дар роҳи кӯии ёри маро

نگاه گم شده در راه کوی یار مرا

Гусастаи ақди гуҳари гиря дар канори маро

گسسته عقد گهر گریه در کنار مرا

Худ аз муҳаббати ҷонон ба худ ҳасад дорам

خود از محبت جانان به خود حسد دارم

зи ршги ғайр кунун бргзштаҳи кори маро

ز رشگ غیر کنون برگذشته کار مرا

з ҳар яқин ки шавад софи синаи софи терм

ز هر یقین که شود صاف سینه صاف ترم

Ғубор дил нашавам гар кунӣ ғубори маро

غبار دل نشوم گر کنی غبار مرا

Ба бебарӣ мазанам таъна каз ҳазор чаман

به بی بری مزنم طعنه کز هزار چمن

Қазо гузошта ин ҷои бёдгори маро

قضا گذاشته این جا بیادگار مرا

зи рӯзгор чаҳ миннат ки бар сар ман нест

ز روزگار چه منت که بر سر من نیست

Ба рӯзгори ту афканда , рӯзгори маро

به روزگار تو افکنده، روزگار مرا

Худои зи офат пажмурдагӣ нигаҳдорд

خدا ز آفت پژمردگی نگهدارد

Шукуфтааст дилу табъи зини баҳори маро

شکفته است دل و طبع زین بهار مرا

Мизоҷ дӯст хамӯшӣ хирад вале чаҳ кунам

مزاج دوست خموشی خرد ولی چه کنم

Гули муҳаббатами ин нола ҳаст хори маро

گل محبتم این ناله هست خار مرا

Таъаллуқи ту « назирӣ » бпстим дорад

تعلق تو «نظیری » بپستیم دارد

Таваҷҷӯҳӣ ки кунад дӯсти вогузори маро

توجهی که کند دوست واگذار مرا