Афсонаи ширини маро гӯш накарданд

افسانه شیرین مرا گوش نکردند

Сад талх чашидам шукрӣ нӯш накарданд

صد تلخ چشیدم شکری نوش نکردند

Як хурда гирифтанд пас аз нукта бисёр

یک خرده گرفتند پس از نکته بسیار

Гаштем фаромӯш ва фаромӯш накарданд

گشتیم فراموش و فراموش نکردند

Мо рӯзаи азин моида бар хушк кушодем

ما روزه ازین مائده بر خشک گشادیم

Дар косаи мо ҷуръаи сар ҷӯш накарданд

در کاسه ما جرعه سر جوش نکردند

Маълум шуд аз мастии мо ҳавсилаи мо

معلوم شد از مستی ما حوصله ما

Доданд ба ҳикмат май ва биҳуш накарданд

دادند به حکمت می و بیهوش نکردند

Бояд ба Асо рафт чу Мӯсо ки дарин роҳ

باید به عصا رفت چو موسی که درین راه

Як чоҳ наканданд ки хас пӯш накарданд

یک چاه نکندند که خس پوش نکردند

Дар ҳалқа шудам зон хати рухсору қаринам

در حلقه شدم زان خط رخسار و قرینم

Бо кавкаби он субҳ биногваш накарданд

با کوکب آن صبح بناگوش نکردند

Ҷонам ба раҳи прдгёни саҳарии сӯхт

جانم به ره پردگیان سحری سوخت

Сӯем нигаҳӣ аз таҳи шаб пӯш накарданд

سویم نگهی از ته شب پوش نکردند

Хуноба ба бӯи омада бар ҷайбу канорам

خونابه به بو آمده بر جیب و کنارم

Зон сунбули хуши бум дар оғӯш накарданд

زان سنبل خوش بوم در آغوش نکردند

Имрӯз на раҳмаст ки лаб ташна гузоранд

امروز نه رحمست که لب تشنه گذارند

Онро ки лабитар з медӯш накарданд

آن را که لبی تر ز می دوش نکردند

Фарёди азин шавқ ки дар ҷон « назирӣ » аст

فریاد ازین شوق که در جان «نظیری » است

То мурданаш аз замзама хомӯш накарданд

تا مردنش از زمزمه خاموش نکردند