Ман он сайдам ки ҳаркасро назар бар ҳол ман уфтад

من آن صیدم که هرکس را نظر بر حال من افتد

зи баси захм дилам корӣаст дар дунбол ман уфтад

ز بس زخم دلم کاریست در دنبال من افتد

Шикорат хуш барояд чун ки аз манзили буруни ое

شکارت خوش برآید چون که از منزل برون آیی

Нигоҳати ҷониби мурғи ҳумоюни фол ман уфтад

نگاهت جانب مرغ همایون فال من افتد

Ним мурғӣ ки бас душвор бошад сайди ман кардан

نیم مرغی که بس دشوار باشد صید من کردن

зи баси сустам , гиреҳ аз боли ман дар бол ман уфтад

ز بس سستم، گره از بال من در بال من افتد

Аз он бурҷам ки ҳргаҳи уқда ӣӣ дар пеш чарх ояд

از آن برجم که هرگه عقده یی در پیش چرخ آید

зи даврони моҳ ман монад зи гардиши сол ман уфтад

ز دوران ماه من ماند ز گردش سال من افتد

Бизан бар номаам эй абри маҳшар аз карами барқӣ

بزن بر نامه ام ای ابر محشر از کرم برقی

Ки май тарсами маликро чашм бар аъмол ман уфтад

که می ترسم ملک را چشم بر اعمال من افتد

Ба қотили хӯни худ пеш аз суоли ҳашар май бахшам

به قاتل خون خود پیش از سئوال حشر می بخشم

Ки дар шармандагӣ май тарсам аз эҳмол ман уфтад

که در شرمندگی می ترسم از اهمال من افتد

Марои густохи гӯйиҳост дар маҷлис нахоҳад шуд

مرا گستاخ گویی هاست در مجلس نخواهد شد

Ки доими банди ҳасрат бар забони лол ман уфтад

که دایم بند حسرت بر زبان لال من افتد

Марон аз гӯшаи чашмам ки аз олам ҳамин дорам

مران از گوشه چشمم که از عالم همین دارم

Ки дар ҳар шодӣу ғами қиблаи омол ман уфтад

که در هر شادی و غم قبله آمال من افتد

Басӣ пуршавқ меояд « назирӣ » каъба май тарсам

بسی پرشوق می آید «نظیری » کعبه می ترسم

Бутии ногуҳи зи тоқ аз шавқи истиқбол ман уфтад

بتی ناگه ز طاق از شوق استقبال من افتد