Яке фалсами ҳавас ҳар рӯз дар симобам андозад

یکی فلسم هوس هر روز در سیمابم اندازد

Хирад фарсоедам рангу зи об ва тобам андозад

خرد فرسایدم رنگ و ز آب و تابم اندازد

Зар софӣ бидам , аз рибу ранги табъи бегона

زر صافی بدم، از ریب و رنگ طبع بیگانه

Чаҳ донистам ки даврон дар каф қуллобам андозад

چه دانستم که دوران در کف قلابم اندازد

зи султонӣ ба кунҷ гулханӣ афганда тақрирам

ز سلطانی به کنج گلخنی افگنده تقریرم

Ки хокистар ба ҷои бистар санҷобам андозад

که خاکستر به جای بستر سنجابم اندازد

Надорам мастии товус агар ҳамранги товусам

ندارم مستی طاووس اگر همرنگ طاووسم

Фиреби табъи рӯбаҳ дар шароб ноБам андозад

فریب طبع روبه در شراب نابم اندازد

Ба хӯни саргашта тар дорам дилӣ аз чархи дулобӣ

به خون سرگشته تر دارم دلی از چرخ دولابی

Науфтам дар хаёли худ ки дар гирдобам андозад

نیفتم در خیال خود که در گردابم اندازد

Ҳаёту марги худ чун ҳосили афсона май байнам

حیات و مرگ خود چون حاصل افسانه می بینم

Шабам бедор дорад рӯзҳо дар хобам андозад

شبم بیدار دارد روزها در خوابم اندازد

Чу мурғон саҳар хонаст аз баси завқи фарёдам

چو مرغان سحر خوانست از بس ذوق فریادم

Ба нури субҳ дар шаки партав маҳтобам андозад

به نور صبح در شک پرتو مهتابم اندازد

Адои нокардаи фарзи субҳдам то чанд махмурӣ

ادا ناکرده فرض صبحدم تا چند مخموری

Ба назд солеҳон дар гӯша миҳробам андозад

به نزد صالحان در گوشه محرابم اندازد

Ба айш ва ноз натавон такя бар меҳри ҷаҳон кардан

به عیش و ناز نتوان تکیه بر مهر جهان کردن

Шубонами пурвирд то дар каф қассобам андозад

شبانم پرورد تا در کف قصابم اندازد

Азизон аз таъаллуқи сахт дар рафтани гронборм

عزیزان از تعلق سخت در رفتن گرانبارم

Касе хоҳам дарин тӯфони нахуст асбобам андозад

کسی خواهم درین طوفان نخست اسبابم اندازد

Надорам шӯришу завқӣ « назирӣ » ашку оҳами кӯ

ندارم شورش و ذوقی «نظیری » اشک و آهم کو

Ки чун шукр дар оташ чун намак дар обам андозад

که چون شکر در آتش چون نمک در آبم اندازد