Дил намедонам куҷо , зин остонам ме кашад

دل نمی‌دانم کجا، زین آستانم می‌کشد

Марг май байнам ки бо ҳҷром Аннанам ме кашад

مرگ می‌بینم که با هجرام عنانم می‌کشد

Ҳар сари мӯ бар танам дорад хурӯшӣ аз видоъ

هر سر مو بر تنم دارد خروشی از وداع

Ҳиҷри пайванди ту аз рагҳои ҷонам ме кашад

هجر پیوند تو از رگ‌های جانم می‌کشد

Доштам дар синаи пайкони хаданги ?корея

داشتم در سینه پیکان خدنگ کاریی

Дасти ғайрати ин замон аз устихонам ме кашад

دست غیرت این زمان از استخوانم می‌کشد

намекунад осӯдагии сирӣ ба гирди хотирам

می‌کند آسودگی سیری به گرد خاطرم

Гиряи ҳам поеи зи чашм хӯн фишонам ме кашад

گریه هم پایی ز چشم خون‌فشانم می‌کشد

Қиссаи ворастагии имрӯзи пеши дили гузашт

قصه وارستگی امروز پیش دل گذشت

Турфаи ҳарфи ноумедӣ аз забонам ме кашад

طرفه حرف ناامیدی از زبانم می‌کشد

Бар сари бозори ҷонбозон камон овехтам

بر سر بازار جانبازان کمان آویختم

Даст ғайрат башиканам ҳаркас камонам ме кашад

دست غیرت بشکنم هرکس کمانم می‌کشد

Май кашами сар аз каманд ӯ « назирӣ » баъди азин

می‌کشم سر از کمند او «نظیری» بعد ازین

Гар ба сад занҷири он номҳрбонм ме кашад

گر به صد زنجیر آن نامهربانم می‌کشد