зи бас буд дили худ коми носипоси маро

ز بس بود دل خود کام ناسپاس مرا

з рӯй ҳам расад андӯҳ бе қиёси маро

ز روی هم رسد اندوه بی قیاس مرا

Балои мақоми марои пеш азин наме донист

بلا مقام مرا پیش ازین نمی دانست

Ғам ту кард дарин шаҳри рӯи шиноси маро

غم تو کرد درین شهر رو شناس مرا

Чаҳ рӯз буд ки ташрифи ишқи пӯшедам

چه روز بود که تشریف عشق پوشیدم

Ки хўшдлӣ нашносад дарин либоси маро

که خوشدلی نشناسد درین لباس مرا

зи рашки дӯши чунон дарҳамам ки натавон барад

ز رشک دوش چنان درهمم که نتوان برد

Ба базми васли ту имшаб ба илтимоси маро

به بزم وصل تو امشب به التماس مرا

Рухӣ ки дошт малики майлаш аз тавваҷуҳи ғайр

رخی که داشت ملک میلش از توجه غیر

Чунон намӯд ба чашмам ки шуд ҳароси маро

چنان نمود به چشمم که شد هراس مرا

Аз он зи оҳ « назирӣ » фароғатии дорӣ

از آن ز آه «نظیری » فراغتی داری

Казин фусурда дилон кардае қиёси маро

کزین فسرده دلان کرده ای قیاس مرا