На ҳар мағзӣ ки бӯед накҳат аз Миср ва Яман гирад
نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد
Машоми тез бояд то насиб аз перҳан гирад
مشام تیز باید تا نصیب از پیرهن گیرد
Шамемӣ гарна тар дорад димоғи пери канъон ро
شمیمی گرنه تر دارد دماغ پیر کنعان را
Писар гум кардае чун инс бо байт алҳзн гирад
پسر گم کرده ای چون انس با بیت الحزن گیرد
Варақ аз кас чаҳ май хоҳии сабақ аз кас чаҳ май гирӣ
ورق از کس چه می خواهی سبق از کس چه می گیری
зи дили ҷавҳар чаҳ май ҷӯӣ ки файз аз хештан гирад
ز دل جوهر چه می جویی که فیض از خویشتن گیرد
Дамии наққош аз найрангӣ сӯрат наёсоед
دمی نقاش از نیرنگی صورت نیاساید
Фиреби нақши ширини дили зи даст кӯҳкан гирад
فریب نقش شیرین دل ز دست کوهکن گیرد
Нафас талхаст то таъм ҳақиқат нест бо мағзаш
نفس تلخ است تا طعم حقیقت نیست با مغزش
Сухан ширин шавад вақте ки авранг сухан гирад
سخن شیرین شود وقتی که اورنگ سخن گیرد
зи худ гар бигузарӣ шоҳӣ кунӣ дар малик бе хешӣ
ز خود گر بگذری شاهی کنی در ملک بی خویشی
Азиз Миср гардад ҳарки дар ғурбат ватан гирад
عزیز مصر گردد هرکه در غربت وطن گیرد
Дарин дайри куҳан чун амн гардад хотири инсон ро
درین دیر کهن چون امن گردد خاطر انسان را
Ки аввал аҳриман бигирифту охир аҳриман гирад
که اول اهرمن بگرفت و آخر اهرمن گیرد
зи урёнӣ ба ин шодам ки аз ташвиши озодам
ز عریانی به این شادم که از تشویش آزادم
Гиребонӣ надорам то касе аз даст ман гирад
گریبانی ندارم تا کسی از دست من گیرد
Чаҳ роҳат аз ватани онро ки ёраш дар сафар бошад
چه راحت از وطن آن را که یارش در سفر باشد
Куҷо бе рӯй гули ороми булбул дар чаман гирад
کجا بی روی گل آرام بلبل در چمن گیرد
Ба аҳди зиндагонӣ чок зад ҳаркаси гиребонӣ
به عهد زندگانی چاک زد هرکس گریبانی
Ба вақти марги натавонади қарори андар кафан гирад
به وقت مرگ نتواند قرار اندر کفن گیرد
зи баси буии камол ширк меояд зи тавҳидам
ز بس بوی کمال شرک می آید ز توحیدم
Дар иршоди Муғони такбир аз ман брҳмн гирад
در ارشاد مغان تکبیر از من برهمن گیرد
Сухан ҳар рӯзи олам гиртар гардад « назирӣ » ро
سخن هر روز عالم گیرتر گردد «نظیری » را
Ки мардум беш ҷо дар сояи нахл куҳан гирад
که مردم بیش جا در سایه نخل کهن گیرد