Кардам зи шикваи манъи дили зори хеш ро

کردم ز شکوه منع دل زار خویش را

Андохтам ба рӯзи ҷазои кори хеш ро

انداختم به روز جزا کار خویش را

Вақти назораи бути прҳизкори хуш

وقت نظاره‌ی بت پرهیزکار خویش

Шавем ба гиряи дидаи хӯни бори хеш ро

شویم به گریه دیده‌ی خونبار خویش را

Ҷурм манаст пеши тугар қадари ман кам аст

جرم منست پیش تو گر قدر من کم است

Худ кардаам писанди харидори хеш ро

خود کرده‌ام پسند خریدار خویش را

Сад муштарӣаст ҷинси диламро чу офтоб

صد مشتریست جنس دلم را چو آفتاب

Ман гарм мекунам ба ту бозори хеш ро

من گرم می‌کنم به تو بازار خویش را

Тарсам ки рафтаи рафта ба бедод ху кунӣ

ترسم که رفته رفته به بیداد خو کنی

Бар кини мадори табъи ситамкори хеш ро

بر کین مدار طبع ستمکار خویش را

эй дили мҷуи наҷот ки сёдпишгон

ای دل مجو نجات که صیادپیشگان

Дар дом май кашанди гирифтори хеш ро

در دام می‌کشند گرفتار خویش را

Умрат буд ки дӯш « назирӣ » ба ёди ту

عمرت بود که دوش «نظیری » به یاد تو

Осон намӯд мурдани душвори хеш ро

آسان نمود مردن دشوار خویش را