Ғубор аз дил ба мижгони рўбму байнами нишонаш ро

غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش را

Ба об дида шавем хок ва ҷӯям остонаш ро

به آب دیده شویم خاک و جویم آستانش را

зи мастиҳои шавқи он булбули шӯридаи аҳволам

ز مستی‌های شوق آن بلبل شوریده‌احوالم

Ки нашносад агар садбор бинад ошёнаш ро

که نشناسد اگر صدبار بیند آشیانش را

Асар мекард гоҳе нолаам , аз бас ки нолидам

اثر می‌کرد گاهی ناله‌ام، از بس که نالیدم

Кунун аз нолаи ман хоб ояд посбонаш ро

کنون از ناله من خواب آید پاسبانش را

Ҳама дар ишқ ӯ аз рашк бо ман душман ҷонанд

همه در عشق او از رشک با من دشمن جانند

Ки бо ман меҳрбон созад дили номҳрбонш ро

که با من مهربان سازد دل نامهربانش را

Марои зии ишқи шӯрангези дард рашк хоҳад кишт

مرا زی عشق شورانگیز درد رشک خواهد کشت

Ки ҳаркас бар сар ҳар кӯй хонд достонаш ро

که هرکس بر سر هر کوی خواند داستانش را

Суоли бӯса Эй кардам аз он лаб рух гузид аз қаҳр

سوال بوسه‌ای کردم از آن لب رخ گزید از قهر

Зиёфат кард ибромам ба ширинии лабонаш ро

ضیافت کرد ابرامم به شیرینی لبانش را

« назирӣ » қотилӣ дорад ки омирзида ме гардад

«نظیری» قاتلی دارد که آمرزیده می‌گردد

Сегон аз кӯй ӯ гар бигузаронанд устихонаш ро

سگان از کوی او گر بگذرانند استخوانش را