Аннани дили зи хўдроиӣ ба фарёдам нигаҳ дорад

عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد

Бинолам кандар он дили нолаи мазлӯм раҳ дорад

بنالم کاندر آن دل ناله مظلوم ره دارد

Дил девонаамро ганҷ дар вайрона афтодаст

دل دیوانه ام را گنج در ویرانه افتادست

Гадои ишқи бозӣ бо ҷамол Подшаҳ дорад

گدایی عشق بازی با جمال پادشه دارد

Чу гуяд куфри маҷзӯбӣ ба истиғфор ҳоҷат нест

چو گوید کفر مجذوبی به استغفار حاجت نیست

Касе каз ишқ гмраҳ шуд чаҳ пурвой гунаҳ дорад

کسی کز عشق گمره شد چه پروای گنه دارد

Маро гар ҳаст кубро дар димоғ аз кибриёӣ ӯст

مرا گر هست کبری در دماغ از کبریای اوست

Ҳубоб аз ҷӯши дарёи боди нихват дар калла дорад

حباب از جوش دریا باد نخوت در کله دارد

Таҷаллӣ ҷамолӣ ҳаст дар ҳарҷо ки завқӣ ҳаст

تجلی جمالی هست در هرجا که ذوقی هست

Биёбони шӯр агар меоварад Юсуф ба чаҳ дорад

بیابان شور اگر می آورد یوسف به چه دارد

Фақириро ки шабҳо такяи гоҳ аз хишти он дар шуд

فقیری را که شب ها تکیه گاه از خشت آن در شد

Чунон хобад ки гӯйии такя бар хуршед ва ма дорад

چنان خوابد که گویی تکیه بر خورشید و مه دارد

Ҳикоятҳои аҳди дӯстиро кардаам аз бар

حکایت های عهد دوستی را کرده ام از بر

Чу ҳиндӯе ки баҳр сӯхтани ҳизум нигаҳ дорад

چو هندویی که بهر سوختن هیزم نگه دارد

Ҳамон беҳтар ки нагушойӣ сари рози дили мо ро

همان بهتر که نگشایی سر راز دل ما را

Ки ҳарфи ҳиҷри хунини номаи моро сияҳ дорад

که حرف هجر خونین نامه ما را سیه دارد

Ба хоки пой гулбун менависад шиква аз ғурбат

به خاک پای گلبن می نویسد شکوه از غربت

Агар бар шохи тўбои булбулӣ оромгаҳ дорад

اگر بر شاخ طوبا بلبلی آرامگه دارد

Шабихуни ғам аз пои дрнмии орад « назирӣ » ро

شبیخون غم از پا درنمی آرد «نظیری » را

зи ашку оҳи шаби султони мо хайл ва сипаҳ дорад

ز اشک و آه شب سلطان ما خیل و سپه دارد