Ба сидқи ҳаркии сӯии каъбаи ноқа роҳӣ кард

به صدق هرکه سوی کعبه ناقه راهی کرد

Нишони пош ба ҳар гоми қибла гоҳе кард

نشانِ پاش به هر گام قبله‌گاهی کرد

Кабӯд рӯй аз он шуд бунафша дар гулшан

کبود روی از آن شد بنفشه در گلشن

Ки бо кулолаи ҷаъди ту каҷ кулоҳӣ кард

که با کلاله جعد تو کج کلاهی کرد

зи чини зулфи насимӣ назд ба мавҷи изор

ز چین زلف نسیمی نزد به موج عذار

Сафинаи мардуми чашми маро табоҳӣ кард

سفینه مردم چشم مرا تباهی کرد

Нишони кавкабами ахтаршинос бад ме ёфт

نشان کوکبم اخترشناس بد می یافت

Машшотаи холи туро кунаду пар сиёҳӣ кард

مشاطه خال تو را کند و پر سیاهی کرد

Касе чу холи зи ҳасани ту комёб нашуд

کسی چو خال ز حسن تو کامیاب نشد

Муқӣми кунҷи лабати гашт ва подшоҳӣ кард

مقیم کنج لبت گشت و پادشاهی کرد

Дилами млотФаҳ ӣӣ аз лаб ту дошт умед

دلم ملاطفه یی از لب تو داشت امید

Ҳазор қосиди мавзун ба нукта роҳӣ кард

هزار قاصد موزون به نکته راهی کرد

Ман аз маломати мардум ба ишқи озодам

من از ملامت مردم به عشق آزادم

зи сӯии ман рухи ту хуб узрхоҳӣ кард

ز سوی من رخ تو خوب عذرخواهی کرد

Сҷл ба покии ҳасани ту субҳ содиқ дод

سجل به پاکی حسن تو صبح صادق داد

Ки офтобу мааши сабт бар гувоҳӣ кард

که آفتاب و مهش ثبت بر گواهی کرد

Дил аз ту об хӯрд корвони мисрӣ ро

دل از تو آب خورد کاروان مصری را

Ки оризу зқнти Юсуфӣ ва чоҳӣ кард

که عارض و ذقنت یوسفی و چاهی کرد

Табораки аллоҳ аз ойӣнаи шамоили ту

تبارک الله از آیینه شمایل تو

Ки дар мутолиаи сӯрат илоҳӣ кард

که در مطالعه صورت الهی کرد

Ибодати саҳариро макун « назирӣ » кам

عبادت سحری را مکن «نظیری » کم

Ки ҳарчӣ кард дуоҳои субҳгоҳӣ кард

که هرچه کرد دعاهای صبحگاهی کرد