Афлоки фитнаи зода ба домони рӯзгор

افلاک فتنه زاده به دامان روزگار

Бркрдаҳи сари балои зи гиребони рӯзгор

برکرده سر بلا ز گریبان روزگار

Себ зқн магӯӣ бигӯ гӯии офтоб

سیب ذقن مگوی بگو گوی آفتاب

Зулфаши рабӯда аз хами чавгони рӯзгор

زلفش ربوده از خم چوگان روزگار

Гоҳе ки ақл бар сари ҷамъияти омада

گاهی که عقل بر سر جمعیت آمده

Ишқаш ба ҳам зада сару сомони рӯзгор

عشقش به هم زده سر و سامان روزگار

Дил чун шиноварӣ ки азизаши зи кафи рабӯд

دل چون شناوری که عزیزش ز کف ربود

Худро Фгндаҳ бар сари тӯфони рӯзгор

خود را فگنده بر سر طوفان روزگار

Аз сарнавишти соқии даврони мо қазо

از سرنوشت ساقی دوران ما قضا

Бишкастаи хома дар кафи девони рӯзгор

بشکسته خامه در کف دیوان روزگار

Эзад чу карда омили чашмонаши фитна ро

ایزد چو کرده عامل چشمانش فتنه را

Садбор гуфта ҷони туу ҷони рӯзгор

صدبار گفته جان تو و جان روزگار

Нобӯд то нагашта ба савдои зулф ӯ

نابود تا نگشته به سودای زلف او

Худро накарда ҷамъи парешони рӯзгор

خود را نکرده جمع پریشان روزگار

Шӯри малоҳаташ шудаи доруии захм ҳо

شور ملاحتش شده داروی زخم ها

Дарди муҳаббаташ шудаи дармони рӯзгор

درد محبتش شده درمان روزگار

Афғон ки ҷой бӯдан ва ҷунбиданам намонад

افغان که جای بودن و جنبیدنم نماند

Захмам нишаста бар сари пайкони рӯзгор

زخمم نشسته بر سر پیکان روزگار

Аз қаҳри ҷайбу синаи худ пора ме кунам

از قهر جیب و سینه خود پاره می کنم

Дастам намерасад ба гиребони рӯзгор

دستم نمی رسد به گریبان روزگار

Субҳ аҷал раседу пару бол май занам

صبح اجل رسید و پر و بال می زنم

Дар ҳасрати фурӯғи шабистони рӯзгор

در حسرت فروغ شبستان روزگار

Роҳӣ ба сӯии қиблаи ҳоҷат наме барам

راهی به سوی قبله حاجت نمی برم

Саргаштаам миёни биёбони рӯзгор

سرگشته ام میان بیابان روزگار

Ҷавлони ифтихор аз он сӯ магар кунам

جولان افتخار از آن سو مگر کنم

Рахшами гузашта аз сари майдони рӯзгор

رخشم گذشته از سر میدان روزگار

Гӯйӣ ки коми кӯдаку пистон модар аст

گویی که کام کودک و پستان مادر است

Захм « назирӣ »у сари пайкони рӯзгор

زخم «نظیری » و سر پیکان روزگار