Онро ки барад ба маснади роз

آن را که برد به مسند راز

Аввал дар зоряш кунад боз

اول در زاریش کند باز

Бе ранҷи фараҳи наёбад аз ишқ

بی رنج فرح نیابد از عشق

Бесӯз тараб надорад аз соз

بی سوز طرب ندارد از ساز

Парвона намерасад ба матлӯб

پروانه نمی رسد به مطلوب

То боли ниФкнди зи парвоз

تا بال نیفکند ز پرواز

То шефтаи баёни хешӣ

تا شیفته بیان خویشی

Бо ту наниҳанд дар миёни роз

با تو ننهند در میان راز

Хомаш кун агар ба ҷо раседӣ

خامش کن اگر به جا رسیدی

Дар роҳи зи сайли хезади овоз

در راه ز سیل خیزد آواز

Аз прдгён наметавон шуд

از پردگیان نمی توان شد

Бо ашки хабису оҳи ғаммоз

با اشک خبیث و آه غماز

Хоҳӣ ба мурод дӯст бошӣ

خواهی به مراد دوست باشی

Хотири зи мурод худ бипардоз

خاطر ز مراد خود بپرداز

Бозичаи кӯй ишқ гаштем

بازیچه کوی عشق گشتیم

Мо аблаҳу табъи ёри танноз

ما ابله و طبع یار طناز

То кӣ савдо , матоъи брриз

تا کی سودا، متاع برریز

То кӣ бозӣ , тамоми дрбоз

تا کی بازی، تمام درباز

Аз чиллаи нишастанат чаҳ хезад

از چله نشستنت چه خیزد

Ишқати ҳирсу риёзатати оз

عشقت حرص و ریاضتت آز

Рахт аз бар мо бабр « назирӣ »

رخت از بر ما ببر «نظیری »

Дар ишқ дуруст нест анбоз

در عشق درست نیست انباز