Дилҳо ҳама ба буи гул овехтаст боз

دل ها همه به بوی گل آویختست باز

Айшӣ ба тараф ҳар чаман ангехтаст боз

عیشی به طرف هر چمن انگیختست باز

Шавқи шаробу шоҳидами афтода дар димоғ

شوق شراب و شاهدم افتاده در دماغ

Савдои матоъ бар сар ҳам рехтаст боз

سودا متاع بر سر هم ریختست باز

Ёдами зи хандаи лаб маъшӯқ ме диҳад

یادم ز خنده لب معشوق می دهد

Гул бар ҷароҳатами намакии бихтсти боз

گل بر جراحتم نمکی بیختست باز

Дарёб кин абир чаҳ хуш буи карда анд

دریاب کاین عبیر چه خوش بوی کرده اند

Дар боғи атрҳо ба ҳам омехтаст боз

در باغ عطرها به هم آمیختست باز

Аз майкада ба гашти чамани омадаи нишот

از میکده به گشت چمن آمده نشاط

Ғам аз чаман ба мадриса бигурехтаст боз

غم از چمن به مدرسه بگریختست باز

Шайхони хирқа пӯш харобанд азин ҳаво

شیخان خرقه پوش خرابند ازین هوا

Дар дасти абри сбҳаҳи бгсихтсти боз

در دست ابر سبحه بگسیختست باز

Домони кӯҳи гир « назирӣ » ки аз камар

دامان کوه گیر «نظیری » که از کمر

Фардост теғи қаҳри броҳихтсти боз

فرداست تیغ قهر برآهیختست باز