Касе ба машк нагуфтаст кам кун аз анфос

کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

Ки аз дами хуши ту хаста мешавад кнос

که از دم خوش تو خسته می شود کناس

Худо ба лафз кунӣ коинот ме созад

خدا به لفظ کنی کاینات می سازد

наме тавон зи ситоиш қусӯр кард қиёс

نمی توان ز ستایش قصور کرد قیاس

Таъаррузӣ ки намояд ба нуктаҳои ҳаким

تعرضی که نماید به نکته های حکیم

Хаёли кӯтаҳ ҷоҳил намекунад эҳсос

خیال کوته جاهل نمی کند احساس

Вагар зи маънӣу лафзяш ваҳшат афзоед

وگر ز معنی و لفظیش وحشت افزاید

Ба истилоҳ ҳақиқат надорад астинос

به اصطلاح حقیقت ندارد استیناس

На аҷр ӯст ки дил бар ҷафоаш хира кунад

نه اجر اوست که دل بر جفاش خیره کند

Карими хотири муҳтоҷро чаҳ дорад пос

کریم خاطر محتاج را چه دارد پاس

Агар ба маслиҳатии касри нафас бояд кард

اگر به مصلحتی کسر نفس باید کرد

з нақс нест ки аз сурби бишиканади алмос

ز نقص نیست که از سرب بشکند الماس

Маро ба мастии доим қисос натавон кард

مرا به مستی دایم قصاص نتوان کرد

намемудом кунад лутф соқем дар кос

می مدام کند لطف ساقیم در کاس

Муҳӣт агар ҳама гавҳар кунад ба домани абр

محیط اگر همه گوهر کند به دامن ابر

Ҳануз дар хури эҳсон абр нест сипос

هنوز در خور احسان ابر نیست سپاس

Мабош ранҷа « назирӣ » зи таъни талхи ҳасуд

مباش رنجه «نظیری » ز طعن تلخ حسود

Ки ҳаст хушкӣу тезии хор аз ифлос

که هست خشکی و تیزی خار از افلاس