Мастии рабӯда аз каф ҳастӣ зимоми мо

مستی ربوده از کف هستی زمام ما

Мутриб намедиҳад хабарӣ аз мақоми мо

مطرب نمی دهد خبری از مقام ما

То гаштаем ғофили азуи давр монда ем

تا گشته ایم غافل ازو دور مانده ایم

Пидром мешавем ки ваҳшӣаст роми мо

پدرام می شویم که وحشی است رام ما

Доне ки нури мардумак чашм оламем

دانی که نور مردمک چشم عالمیم

Бинӣ агар ба дидаи маънии хироми мо

بینی اگر به دیده معنی خرام ما

Худро бараҳна бар саф шамшер ме занем

خود را برهنه بر صف شمشیر می زنیم

Кандар фанои мости бақоу давоми мо

کاندر فنای ماست بقا و دوام ما

Бар кафи калиди ҷинат ва бар лаби саломи ҳур

بر کف کلید جنت و بر لب سلام حور

Ризвони ситода дар талаби бори оми мо

رضوان ستاده در طلب بار عام ما

Хирман ба бод рафт дарин дашти пурфиреб

خرمن به باد رفت درین دشت پرفریب

Мурғӣ насуд гӯшаи болӣ ба доми мо

مرغی نسود گوشه بالی به دام ما

Пистони доя дар каф муштоқ шоҳидаст

پستان دایه در کف مشتاق شاهدست

Бе гиряи қатрае нчконд ба коми мо

بی گریه قطره ای نچکاند به کام ما

То иқтидо ба « ҳофиз » Широз карда ем

تا اقتدا به «حافظ » شیراز کرده ایم

Гар дидаи муқтадои ду олами каломи мо

گر دیده مقتدای دو عالم کلام ما

Борони гиряи табъ « назирӣ » баҳори сохт

باران گریه طبع «نظیری » بهار ساخت

Кӯи бод ? то барад ба гулистони паёми мо

کو باد؟ تا برد به گلستان پیام ما