Ба ихтиёри ту дар бохатми иродати хеш

به اختیار تو در باختم ارادت خویش

Кунун ба лутфи ту мустағнӣами ман дарвеш

کنون به لطف تو مستغنیم من درویش

наме тавон дили як зарра беҷароҳат ёфт

نمی توان دل یک ذره بی جراحت یافت

зи абрӯии ту ки тирӣ хато накард аз кеш

ز ابروی تو که تیری خطا نکرد از کیش

зи сад ҳазор яке бо ту раҳ ба сар набарем

ز صد هزار یکی با تو ره به سر نبریم

Ту лоуболӣу худрой ва мо салоҳи андеш

تو لاابالی و خودرای و ما صلاح اندیش

Ба ғамзаи гӯ ба таъаммули қиёмати ангезад

به غمزه گو به تأمل قیامت انگیزد

Ҳануз мечакадаш хӯни халқӣ аз сари неш

هنوز می چکدش خون خلقی از سر نیش

Киришмаи ?ут ки биҷузи доғ бар ҷигар наниҳад

کرشمه ات که بجز داغ بر جگر ننهد

Ғаниматаст ки гоҳе бхордми дили риш

غنیمت است که گاهی بخاردم دل ریش

зи тан чигуна ба роҳат бурун равад ҷонам

ز تن چگونه به راحت برون رود جانم

Хаёли гардиш чашмат намеравад аз пеш

خیال گردش چشمت نمی رود از پیش

зи чошнӣ ва ҳаловат намекунам сайрам

ز چاشنی و حلاوت نمی کنم سیرم

Ғамат ки ҳаст кам ӯ фузунтар аз ҳар беш

غمت که هست کم او فزون‌تر از هر بیش

Ҳамин ки рой ту дидам , пай ту гардидам

همین که رای تو دیدم، پی تو گردیدم

зи шавқи ишқи ту ғофил шудам зи мазҳабу кеш

ز شوق عشق تو غافل شدم ز مذهب و کیش

Дигар намонад сари хонимон « назирӣ » ро

دگر نماند سر خانمان «نظیری» را

Ки ошнои ту бегона мешавад аз хеш

که آشنای تو بیگانه می‌شود از خویش