Ёрб он сарв ки парвардае аз ашки маниш

یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش

Офати сарсари бегонаи бабр аз чаманаш

آفت صرصر بیگانه ببر از چمنش

Хотами лаъли сулаймонӣ ӯ боз оварад

خاتم لعل سلیمانی او باز آورد

Пеш аз он дам ки баради обу сафои аҳриманаш

پیش از آن دم که برد آب و صفا اهرمنش

Ишқи шӯридагӣам май талабад май тарсам

عشق شوریدگیم می طلبد می ترسم

Ки парешон кунад ин хоби парешони зи маниш

که پریشان کند این خواب پریشان ز منش

Шаҳр барҳам хӯрд ар бод ба зулфаш гузарад

شهر برهم خورد ار باد به زلفش گذرد

Ки камӣнгоҳи сад ошӯб буд ҳар шиканаш

که کمینگاه صد آشوب بود هر شکنش

Расани зулф чу дар чоҳи зқни овезад

رسن زلف چو در چاه ذقن آویزد

Аблаҳ онаст ки дар чаҳ наравад аз расанаш

ابله آنست که در چه نرود از رسنش

Порсое ки ба савдоаши дил аз даст диҳад

پارسایی که به سوداش دل از دست دهد

Гар Фрштст ки бошад хатар аз хештанаш

گر فرشتست که باشد خطر از خویشتنش

Даҳр аз афсонау афсуни лабаши пар шуда аст

دهر از افسانه و افسون لبش پر شده است

Гарчи донам набарди раҳ ба даҳонаш суханаш

گرچه دانم نبرد ره به دهانش سخنش

Чун саҳари пардаи ағёри бадарам то чанд

چون سحر پرده اغیار بدرم تا چند

Ҳамчуи гули шаб ба ҳаво пора кунад перҳанаш

همچو گل شب به هوا پاره کند پیرهنش

Ишқ беоташ ва бе дӯди ҳама сӯхтан аст

عشق بی آتش و بی دود همه سوختن است

Ошиқ он нест ки худ доғ наад бар баданаш

عاشق آن نیست که خود داغ نهد بر بدنش

Тандурустӣаму зи ранҷурии худ дар тобем

تندرستیم و ز رنجوری خود در تابیم

Ҳаркиро рӯ диҳад ин ориза бистар фиканаш

هرکه را رو دهد این عارضه بستر فکنش

Ба умедӣ ки ғазалҳои « назирӣ » хуоне

به امیدی که غزل های «نظیری » خوانی

Болад аз шавқи ту чун ғунчаи забон дар даҳанаш

بالد از شوق تو چون غنچه زبان در دهنش