Соқӣ башу дўрнгии умеду бим ро

ساقی بشو دورنگی امید و بیم را

Бинмо ба мо ҳақиқати ранги қадим ро

بنما به ما حقیقت رنگ قدیم را

Ҳарфи фиреби одаму Иблис то ба чанд

حرف فریب آدم و ابلیس تا به چند

Чанде бигӯ таронаи нақлу надим ро

چندی بگو ترانه نقل و ندیم را

Аз соғари дурусти худами бахши ҷуръа Эй

از ساغر درست خودم بخش جرعه ای

Бар тоқ на ҳикояти ҷоми ду ним ро

بر طاق نه حکایت جام دو نیم را

Буи набед хилвати шаб ҳо шунида ам

بوی نبید خلوت شب ها شنیده ام

Пинҳон макун ки нек шиносам шамем ро

پنهان مکن که نیک شناسم شمیم را

Он ҷо ки лаби зи ршҳаҳ мепок карда анд

آن جا که لب ز رشحه می پاک کرده اند

Гули машк буи карда радои насим ро

گل مشک بوی کرده ردای نسیم را

Гӯи муфлисони каъбаи бгринди коби чашм

گو مفلسان کعبه بگریند کاب چشم

Бар арши барда аз дар масҷиди ятем ро

بر عرش برده از در مسجد یتیم را

Зебост гарчи халъати Маҳмӯд бар Аёз

زیباست گرچه خلعت محمود بر ایاز

Шӯри он замон кунад ки бипушади гилӣм ро

شور آن زمان کند که بپوشد گلیم را

Мутриб ба як ду нағма ғънӣ кун дили фақир

مطرب به یک دو نغمه غنی کن دل فقیر

Соқӣ ! ба як ду ҷуръа сахӣ кун лӣим ро

ساقی! به یک دو جرعه سخی کن لئیم را

Ҷинсӣ ки дар хазонаи лутф ту нест , нест

جنسی که در خزانه لطف تو نیست، نیست

Ҷузи эҳтиёҷи тӯҳфаи надими Карим ро

جز احتیاج تحفه ندیم کریم را

Рӯзӣ ки ҷурми нома « назирӣ » баровард

روزی که جرم نامه «نظیری » برآورد

Аз оби афви шӯии китоби сқим ро

از آب عفو شوی کتاب سقیم را