Аз фироқи ёри нохушнӯди хеш

از فراق یار ناخشنود خویش

Рӯй дар нобӯди байнам буд хеш

روی در نابود بینم بود خویش

Бас ки дар савдо ба шавқ афтода ам

بس که در سودا به شوق افتاده ام

Аз зиён худ надонам суди хеш

از زیان خود ندانم سود خویش

Хӯбӣ ӯ шуд падед аз чашми ман

خوبی او شد پدید از چشم من

Сӯхтам бар оташи худ авди хеш

سوختم بر آتش خود عود خویش

Гар барояд аз намад ойӣна ам

گر برآید از نمد آیینه ام

Зиштӣ хешам кунад мардӯди хеш

زشتی خویشم کند مردود خویش

Аз хатоем мағзи ҷонами сӯхта

از خطایم مغز جانم سوخته

Сахт май тарсами зи оҳу дӯди хеш

سخت می ترسم ز آه و دود خویش

Хоки маъбадҳо расонидам ба об

خاک معبدها رسانیدم به آب

Аз рухи зарди замини Фрсўди хеш

از رخ زرد زمین فرسود خویش

Ваз гунаҳкорӣ надидам ҳичгаҳ

وز گنهکاری ندیدم هیچگه

Барканори ин фарқ хок олуд хеш

برکنار این فرق خاک آلود خویش

Зинда зон монам ки ёбам буии васл

زنده زان مانم که یابم بوی وصل

Аз фироқи оқибати Маҳмӯди хеш

از فراق عاقبت محمود خویش

Рӯзи фирӯзӣ « назирӣ » дар пай аст

روز فیروزی «نظیری » در پی است

Дидаам дар ахтари масъӯди хеш

دیده ام در اختر مسعود خویش