Ҳарҷо ки буд рӯзи хушу рӯзгори хуш

هرجا که بود روز خوش و روزگار خوش

Омад ба ин диёр ки боди ин диёри хуш

آمد به این دیار که باد این دیار خوش

Ҳар ҷинси хуш ки абру замин сарфа карда буд

هر جنس خوش که ابر و زمین صرفه کرده بود

Шуд сарфи ин баҳор ки боди ин баҳори хуш

شد صرف این بهار که باد این بهار خوش

Дорам дарин диёри Муғони шеваи дилбарӣ

دارم درین دیار مغان شیوه دلبری

Бе худ хушу миёнаи хушу ҳӯшёри хуш

بی خود خوش و میانه خوش و هوشیار خوش

Чун пайки навбаҳори даройад ба бӯстон

چون پیک نوبهار درآید به بوستان

Аз дар даройаду кашмакаш дар канори хуш

از در درآید و کشمکش در کنار خوش

Дастори афканди хам кокул пароканд

دستار افکند خم کاکل پراکند

Кинаст вазъи суҳбату зинсоннигор хуш

کاین است وضع صحبت و زینسان نگار خوش

Шоду шукуфтаи мутрибу соғар талаб кунад

شاد و شکفته مطرب و ساغر طلب کند

Як сӯ наад ҳиҷобу даройад ба кори хуш

یک سو نهد حجاب و درآید به کار خوش

Ҳргаҳ кунад шитоб ба рафтан ки дайр шуд

هرگه کند شتاب به رفتن که دیر شد

Таскини даҳуми дилаш ки сукӯну қарори хуш

تسکین دهم دلش که سکون و قرار خوش

То дам занад ки рӯз чаҳ рафт вази ҳафта чанд

تا دم زند که روز چه رفت وز هفته چند

Нгзормши шумор , ки набӯд шумори хуш

نگذارمش شمار، که نبود شمار خوش

ӯ дар видоъ ва ман ба ҷазаъ каз майу баҳор

او در وداع و من به جزع کز می و بهار

Ратлии се чори мондау рӯзии се чори хуш

رطلی سه چار مانده و روزی سه چار خوش

Соғар кунам лаболаб ва гӯям сабк бануш

ساغر کنم لبالب و گویم سبک بنوش

Дар мавсим баҳор набошад хумори хуш

در موسم بهار نباشد خمار خوش

Чандон ки гӯямаш гузаронаст умр бош

چندان که گویمش گذران است عمر باش

Гуяд сабои равона бау гули савори хуш

گوید صبا روانه به و گل سوار خوش

Корӣ ба лобаи пеш « назирӣ » наме равад

کاری به لابه پیش «نظیری » نمی رود

Бошад ба ӯ гузоштани ихтиёри хуш

باشد به او گذاشتن اختیار خوش