Шармсорам аз дил бесабр ва бе ороми хеш

شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش

Худ ба ёр аз беқарорӣ май барам пайғоми хеш

خود به یار از بی قراری می برم پیغام خویش

Дар ҷаҳони дарду ғами фармон раво бинишаста ам

در جهان درد و غم فرمان روا بنشسته ام

Дар камоли авҷи толеъ бар фарози боми хеш

در کمال اوج طالع بر فراز بام خویش

Худ зи худ соғари ситонами худ ба худ соқӣ шавам

خود ز خود ساغر ستانم خود به خود ساقی شوم

Аз кафи нӯшин лабӣ ҳаргиз нагирам ҷоми хеш

از کف نوشین لبی هرگز نگیرم جام خویش

Авди мутрибтар , дами неи сард , ҳайрон монда ам

عود مطرب تر، دم نی سرد، حیران مانده ام

Бар кадомин оташ андозам кабоби хоми хеш

بر کدامین آتش اندازم کباب خام خویش

Ганҷ дар вайрона дорам , бо парӣ дар хилватам

گنج در ویرانه دارم، با پری در خلوتم

Соя Эй ҳаст аз ҷунун то ман нигарадам роми хеш

سایه ای هست از جنون تا من نگردم رام خویش

Шуд « назирӣ » оқибати фархунда аз лутфи азал

شد «نظیری » عاقبت فرخنده از لطف ازل

Фоли неки субҳ ҳамраҳ дошт музди шоми хеш

فال نیک صبح همره داشت مزد شام خویش