Ҳаргизи гулӣ шукуфта нашуд аз насими хеш

هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش

Гоҳе таваҷҷӯҳӣ ба ғуломи қадими хеш

گاهی توجهی به غلام قدیم خویش

Ншносдм касе ки надорам қарина Эй

نشناسدم کسی که ندارم قرینه ای

Анқо наҳуфта монад з мисли ъдими хеш

عنقا نهفته ماند ز مثل عدیم خویش

Дарҳамтар аз ҳисоби ту корӣаст чун кунам

درهم تر از حساب تو کاری است چون کنم

Бо тиратар дилии зи димоғи сқими хеш

با تیره تر دلی ز دماغ سقیم خویش

Ман мӯшикофам ӯгар ҳам бар гиреҳ занад

من موشکافم او گر هم بر گره زند

Дармондаам ба бозии бахти надими хеш

درمانده ام به بازی بخت ندیم خویش

Маҳҷӯбам аз тақӣади худ масте куҷост

محجوبم از تقید خود مستیی کجاست

К-эйами буруни зи хирқаи парҳезу бими хеш

کایم برون ز خرقه پرهیز و بیم خویش

Гар пои кашами серум ба харобот ме равад

گر پا کشم سرم به خرابات می رود

Умедворам аз равиши мустақӣми хеш

امیدوارم از روش مستقیم خویش

Дилро ба кӯии ишқ ба таклиф хонда анд

دل را به کوی عشق به تکلیف خوانده اند

Ҳарҷо барам равад ба мақоми қадими хеш

هرجا برم رود به مقام قدیم خویش

Гар бар фарози маснад шоҳӣ нишаста ам

گر بر فراز مسند شاهی نشسته ام

Берун наме нуҳуми қадамӣ аз гилӣми хеш

بیرون نمی نهم قدمی از گلیم خویش

Мастӣ бигӯ бирез « назирӣ » ки рафт нест ?

مستی بگو بریز «نظیری » که رفت نیست؟

Зоҳир макун саломати табъи салими хеш

ظاهر مکن سلامت طبع سلیم خویش