Парвонаему шуъла буд ошёни мо

پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

Об аз шарор ашк хӯрд гулистони мо

آب از شرار اشک خورد گلستان ما

Мӯрем ва дар гузори шукр аўФтодаҳ ем

موریم و در گذار شکر اوفتاده ایم

Дар роҳ поймол шавад корвони мо

در راه پایمال شود کاروان ما

То бо насиб сохтаанд аз ҳаловатӣ

تا با نصیب ساخته اند از حلاوتی

Ҳамчун рутаб шикофтаанд устихони мо

همچون رطب شکافته اند استخوان ما

Зиҳ дар гулӯӣ мо кунад аз кӣнаи рӯзгор

زه در گلوی ما کند از کینه روزگار

Бинад агар дурусти тан чун камони мо

بیند اگر درست تن چون کمان ما

Хуршеди умр бар сари девор ва хуфта ем

خورشید عمر بر سر دیوار و خفته ایم

Фарёд аз дарозии хоби гарони мо

فریاد از درازی خواب گران ما

Сад мавҷро з рафтан худ музтариб кунад

صد موج را ز رفتن خود مضطرب کند

Мавҷӣ ки бар канор равад аз миёни мо

موجی که بر کنار رود از میان ما

Бас дар димоғи ҳмнФсон мағз сӯхтем

بس در دماغ همنفسان مغز سوختیم

Дар дидаи хоб талх кунад достони мо

در دیده خواب تلخ کند داستان ما

Дар перӣ аз ҳазор ҷавони зинда дил тарем

در پیری از هزار جوان زنده دل تریم

Сад навбаҳори рашки барад бар хазони мо

صد نوبهار رشک برد بر خزان ما

Завқӣ ки ҷо ба водии маҷнӯни гирифта буд

ذوقی که جا به وادی مجنون گرفته بود

Имрӯзи мӯътакиф шуда бар остони мо

امروز معتکف شده بر آستان ما

Дар ҳайратам ки ғунча ба булбул чигуна гуфт

در حیرتم که غنچه به بلبل چگونه گفت

Розӣ ки бод ҳам нишинад аз забони мо

رازی که باد هم نشیند از زبان ما

Бунёди мо харобии мо устувор кард

بنیاد ما خرابی ما استوار کرد

Гӯйӣ ки суди мост « назирӣ » зиёни мо

گویی که سود ماست «نظیری » زیان ما