Рамед тоири ҷонами зи ошиёнаи хеш

رمید طایر جانم ز آشیانه خویش

Ки дар ҳавои ту хуш ёфт обу донаи хеш

که در هوای تو خوش یافت آب و دانه خویش

Дил аз қафои назари кӯ ба кӯй ме гардад

دل از قفای نظر کو به کوی می گردد

Назари зи шавқи ту гум карда роҳи хонаи хеш

نظر ز شوق تو گم کرده راه خانه خویش

з боғ рафт гул ва булбулон хамӯш шуданд

ز باغ رفت گل و بلبلان خموش شدند

Ман асири ҳамон ошиқи фасонаи хеш

من اسیر همان عاشق فسانه خویش

Касе ки воқиф завқӣ шавад наме байнам

کسی که واقف ذوقی شود نمی بینم

Бғири хеш ки май рақсам аз таронаи хеш

بغیر خویش که می رقصم از ترانه خویش

Ба шаб ки дардии дардӣ ба ком дил резанд

به شب که دردی دردی به کام دل ریزند

Кунам ба рӯзи тараб аз май шабонаи хеш

کنم به روز طرب از می شبانه خویش

Муруввату карам аз дайгарӣ наме байнам

مروت و کرم از دیگری نمی بینم

Нишастаам ба гадоӣ бар остонаи хеш

نشسته ام به گدایی بر آستانه خویش

зи бас ки даври замонро зи хусравон нанг аст

ز بس که دور زمان را ز خسروان ننگ است

Замона нозад агар гӯямаш замонаи хеш

زمانه نازد اگر گویمش زمانه خویش

Ба ганҷи хонаи Маҳмӯд мадҳ нафурӯшам

به گنج خانه محمود مدح نفروشم

Ба шоҳномаи хуррами байти ошиқонаи хеш

به شاهنامه خرم بیت عاشقانه خویش

Туро ки нақди ҷаҳон бояд аз талаби манишин

تو را که نقد جهان باید از طلب منشین

Маро хушаст дил аз доғи ҷовдонаи хеш

مرا خوش است دل از داغ جاودانه خویش

Агар зи брҳмнони саркашӣ , ниёзоранд

اگر ز برهمنان سرکشی، نیازارند

Туро ки ҳаст бути хеш дар хазонаи хеш

تو را که هست بت خویش در خزانه خویش

Дилӣ ба шарт « назирӣ » ниҳода бар сари роҳ

دلی به شرط «نظیری » نهاده بر سر راه

Ба ҳар ки тир занад медиҳад нишонаи хеш

به هر که تیر زند می‌دهد نشانه خویش