Афғон ки баъди сад талабу ҷусту ҷӯии хеш

افغان که بعد صد طلب و جستجوی خویش

Пари хӯн барам зи чашмаи ҳайвони сабуии хеш

پر خون برم ز چشمهٔ حیوان سبوی خویش

Озурдатар зи обилаи хор дида ам

آزرده‌تر ز آبلهٔ خار دیده‌ام

Хунобаи резам аз бен ҳар тори мӯии хеш

خونابه ریزم از بن هر تار موی خویش

Аз бас ки гашта пари зи ғаму ғусса ҳар рагам

از بس که گشته پر ز غم و غصّه هر رگم

Чун хӯша карда донаи гиреҳ дар гулӯии хеш

چون خوشه کرده دانه گره در گلوی خویش

Обам намонад дар ҷигар аз бас гиристам

آبم نماند در جگر از بس گریستم

Дигар ба кор гиря кунам об рӯй хеш

دیگر به کار گریه کنم آب روی خویش

Май сӯхти калаку дафтар агар доштӣ дилам

می‌سوخت کلک و دفتر اگر داشتی دلم

Аз гуфтугӯии дӯсти сари гуфтугӯии хеш

از گفتگوی دوست سر گفتگوی خویش

Дасти тамаъ чу пеш касон кардае дароз

دست طمع چو پیش کسان کرده‌ای دراز

Пули бастае ки бигузарӣ аз обрӯии хеш

پل بسته‌ای که بگذری از آبروی خویش

Дар ҳайрати ҷамоли ту гум будам эй дареғ

در حیرت جمال تو گم بودم ای دریغ

Фурсат нашуд ки аз ту кунам ҷустуҷӯии хеш

فرصت نشد که از تو کنم جستجوی خویش

Ишқаст ва сад умед « назирӣ » гуноҳ нест

عشق است و صد امید «نظیری» گناه نیست

Бо ӯ бигӯӣ як сухан аз орзӯии хеш

با او بگوی یک سخن از آرزوی خویش