Ту ин кушоду гиреҳҳо ба доми фикри мбоФ

تو این گشاد و گره‌ها به دام فکر مباف

Умед нест ки анқо барояд аз пас қоф

امید نیست که عنقا برآید از پس قاف

Дарин диёр ки моием одамият нест

درین دیار که ماییم آدمیت نیست

Ту ҳар куҷоаш ба бинӣ бигӯ чаҳ шуд инсоф

تو هر کجاش به بینی بگو چه شد انصاف

Марои зи суннату ҳурмати се интихоб афтод

مرا ز سنت و حرمت سه انتخاب افتاد

Эмоми содаи руху ишқи поку бодаи соф

امام ساده رخ و عشق پاک و باده صاف

зи илму зуҳду вараъ буи шед ме ояд

ز علم و زهد و ورع بوی شید می آید

Куҷост бода ки аз худ башуем ин авсоф

کجاست باده که از خود بشویم این اوصاف

Ҷамолу ҷоҳ ба ҳасани вафо сафо дорад

جمال و جاه به حسن وفا صفا دارد

Туро ки ҳасан вафо нест аз ҷамоли млоФ

تو را که حسن وفا نیست از جمال ملاف

Шуҷоатӣ ки броиӣ ба дигарон саҳласт

شجاعتی که برآیی به دیگران سهلست

Агар ба хеши броиии Таҳамтанӣ ба масоф

اگر به خویش برآیی تهمتنی به مصاف

Кӣ ин ҷамоати ҷоҳил худошинос шаванд

کی این جماعت جاهل خداشناس شوند

Ки дар умӯри хилофат ҳаме кунанд хилоф

که در امور خلافت همی کنند خلاف

Туро чунон ки туе васф метавонам кард

تو را چنان که تویی وصف می توانم کرد

Хатиби шаҳр агар теғ май наад ба ғилоф

خطیب شهر اگر تیغ می نهد به غلاف

На орифаст ки гуфт аз ҳасад « назирӣ » ро

نه عارف است که گفت از حسد «نظیری » را

Чигуна сяти ту иқлӣмро гирифт атроф

چگونه صیت تو اقلیم را گرفت اطراف

зи лутфи шаҳ шуда дияем пӯши дарзии шаҳр

ز لطف شه شده دیهیم پوش درزی شهر

Чаҳ ҳайратаст агар ҷавҳарӣ шавад сарроф

چه حیرت است اگر جوهری شود صراف