Раҳи надоди оҳи қадарам бар сар хон ту малик

ره نداد آه قدرم بر سر خوان تو ملک

Каз намакдони ту бар лаби занами ангушти намак

کز نمکدان تو بر لب زنم انگشت نمک

Растхезӣ ки шавад зеру зибри кори ҷаҳон

رستخیزی که شود زیر و زبر کار جهان

Чанд рахтам ба само бошаду бахтам ба смк

چند رختم به سما باشد و بختم به سمک

намешудам домани трсобчаҳи гирами паии ком

می‌شدم دامن ترسابچه گیرم پی کام

Ишқ фарёд баровард ки аллоҳи мък

عشق فریاد برآورد که الله معک

Ҳарки дар каъба ба ихлос нашуд холис нест

هرکه در کعبه به اخلاص نشد خالص نیست

Дили мо санг сиёҳаст вале санги маҳак

دل ما سنگ سیاهست ولی سنگ محک

Ман куҷои фан суроидани ашъори куҷо

من کجا فن سراییدن اشعار کجا

Он чаҳ бар лавҳ ҷабин рафт намегардад ҳак

آن چه بر لوح جبین رفت نمی‌گردد حک

Бар ҷамол ту ниҳоданд аз он холи сиёҳ

بر جمال تو نهادند از آن خال سیاه

Ки зи ҳасан ту науфтанд млоик дар шак

که ز حسن تو نیفتند ملایک در شک

Ишқ май ҷустаму дил буд саросема ки чист

عشق می‌جستم و دل بود سراسیمه که چیست

Ногҳми фикри ту аз сад ҳуш оварад ба як

ناگهم فکر تو از صد هوش آورد به یک

Шуд чунон ишқи ту каз суҳбатам аз даври шӯй

شد چنان عشق تو کز صحبتم از دور شوی

Мутасаввир ба ҷамол ту даройанд малик

متصور به جمال تو درآیند ملک

Ҳрдми афсонаи ҷонкоҳ « назирӣ » беш аст

هردم افسانه جانکاه «نظیری» بیش است

Умр рафт ва на нишастем ба ҳам як ду шбк

عمر رفت و نه نشستیم به هم یک دو شبک