Гуҳӣ бар фарши сунбул , гоҳ бар рӯй гёи уфтам

گهی بر فرش سنبل، گاه بر روی گیا افتم

Насими нотавонам то куҷои хезами куҷои уфтам

نسیم ناتوانم تا کجا خیزم کجا افتم

Неи калаками зи ҳасан рӯй гул , минқор булбул шуд

نی کلکم ز حسن روی گل، منقار بلبل شد

Мабод аз тарафи гулшани даври уфтам каз навои уфтам

مباد از طرف گلشن دور افتم کز نوا افتم

Ба ҳар бонги сурӯдии хотирам ошуфта ме гардад

به هر بانگ سرودی خاطرم آشفته می گردد

Гулами гӯйӣ , ки аз омад шуд боди сабои уфтам

گلم گویی، که از آمد شد باد صبا افتم

Ҳадиси дом зулфӣ мекунам , дуздидаи дуздида

حدیث دام زلفی می کنم، دزدیده دزدیده

Диламро хор хорӣ ҳаст тарсам дар балои уфтам

دلم را خار خاری هست ترسم در بلا افتم

Гарми сад бори сӯзӣ , боз бар гирди сарати гирдам

گرم صد بار سوزی، باز بر گرد سرت گردم

Ним парвона , каз як сӯхтан аз дасту пои уфтам

نیم پروانه، کز یک سوختن از دست و پا افتم

Ба маҳрӯмӣ ва бе қадре Хизрам гиря ме ояд

به محرومی و بی قدری خضرم گریه می آید

Чу дар фикри шаҳидони ту дар рӯзи ҷазои уфтам

چو در فکر شهیدان تو در روز جزا افتم

« назирӣ » бе худ аз базми висол ёр ме оем

«نظیری » بی خود از بزم وصال یار می آیم

Аҷаб кайфиятӣ дорам , надонам то куҷои уфтам

عجب کیفیتی دارم، ندانم تا کجا افتم