Сӯхт чун шамъи пой то басарам

سوخت چون شمع پای تا بسرم

Шуд танами ҷумлаи мояи назарам

شد تنم جمله مایه نظرم

Дар субҳам ба рӯй нгшоинд

در صبحم به روی نگشایند

Бар шабам ханда мезанад саҳарам

بر شبم خنده می زند سحرم

Ман ки бар гулбун ошён дорам

من که بر گلبن آشیان دارم

Чаҳ ғамаст аз фанои болу пурм

چه غم است از فنای بال و پرم

Пушти ғмдидгон ба ман гарм аст

پشت غمدیدگان به من گرم است

Ғам ба пешами синон ва ман сипарам

غم به پیشم سنان و من سپرم

Як раҳи ибром дӯст нишнидам

یک ره ابرام دوست نشنیدم

Зини тағобун ки шуд ҳануз карам

زین تغابن که شد هنوز کرم

Кашадам ғам ба ин гунаҳ ки чаро ?

کشدم غم به این گنه که چرا؟

Шодӣ аз даври дида бар гузарам

شادی از دور دیده بر گذرم

Ҳодисоти ҷаҳони з ҳам ранҷанд

حادثات جهان ز هم رنجند

Насупоранд агар ба як дигарам

نسپارند اگر به یک دگرم

Бскаҳи дил бар қафои рӯми з дарат

بسکه دل بر قفا روم ز درت

Қадами пас тараст пештарам

قدم پس تر است پیشترم

Масту ошуфта май рӯм бар роҳ

مست و آشفته می روم بر راه

Ҳоли ман зоҳираст аз асарам

حال من ظاهر است از اثرم

Хуш накарданд суҳбатами мурғон

خوش نکردند صحبتم مرغان

Ном карданд мурғи хуши хабарам

نام کردند مرغ خوش خبرم

Ончунон дорадам « назирӣ » шавқ

آنچنان داردم «نظیری » شوق

Ки биппаранд узвҳо з барам

که بپرند عضوها ز برم

Шасти саққои абри баргу бум

شست سقای ابر برگ و بوم

Ба намешуд дилу димоғи терм

به نمی شد دل و دماغ ترم

Дона чун хӯша дар гулӯ оварад

دانه چون خوشه در گلو آورد

Шохаҳои раг аз ғами ҷигарам

شاخه های رگ از غم جگرم

Баси ҳавои тарҳи инбисоти андохт

بس هوا طرح انبساط انداخت

Шуд даруни сарои буруни дирам

شد درون سرا برون درم

Ба ду боли саҳоб дӯхта анд

به دو بال سحاب دوخته اند

Домани баҳру домани басарам

دامن بحر و دامن بصرم

Мижа бар ҳам наметавонам зад

مژه بر هم نمی توانم زد

Ки ба тӯфони гиряи борварам

که به طوفان گریه بارورم

Марями абр дар тамӯз оварад

مریم ابر در تموز آورد

Миваи меҳргон ба моҳзрм

میوه مهرگان به ماحضرم

Ақд сунбул шуд оҳи паймонам

عقد سنبل شد آه پیمانم

Хурдаи наргиси ашк чун шарарам

خرده نرگس اشک چون شررم

Ҳамаи амният ва фароғат шуд

همه امنیت و فراغت شد

Ҳарчӣ офат намӯд дар басарам

هرچه آفت نمود در بصرم

Чун ба хӯбӣ гулистон нигарад

چون به خوبی گلستان نگرد

Бӯса бар дида мезанад назарам

بوسه بر دیده می زند نظرم

Бскаҳ аз шавқи сина дар ҷӯшам

بسکه از شوق سینه در جوشم

Пой тақдим мекунад басарам

پای تقدیم می کند بسرم

Пой то фарқи мӯ бар аъзо ҳаст

پای تا فرق مو بر اعضا هست

Ҳамаи обистанӣу ҷонварам

همه آبستنی و جانورم

Он чунон гум шудам ба айшу нишот

آن چنان گم شدم به عیش و نشاط

Ки « назирӣ » намерасад хабарам

که «نظیری » نمی رسد خبرم