Бе рӯй ту парвонае имшаб ба чароғам

بی روی تو پروانه ای امشب به چراغم

Худро ба чунон бе худе сӯхт ки доғам

خود را به چنان بی خودیی سوخت که داغم

Мутриб ба кноити ғазалии дӯш адо кард

مطرب به کنایت غزلی دوش ادا کرد

Каз гиря шудам маст ва шуд аз дасти аёғм

کز گریه شدم مست و شد از دست ایاغم

Давр аз ту зи худ рФтгиӣ медиҳадам даст

دور از تو ز خود رفتگیی می دهدم دست

Каз пеши назар ношуда гиранд суроғам

کز پیش نظر ناشده گیرند سراغم

Бӯе агар аз меҳр ва муҳаббат нишнидам

بویی اگر از مهر و محبت نشنیدم

Гулро гунаҳӣ нест , гирифтаст димоғам

گل را گنهی نیست، گرفتست دماغم

эй гулбуни толеъ чаҳ наҳй рӯй ба зардӣ

ای گلبن طالع چه نهی روی به زردی

Фаслӣ нагузаштаст зи сарсабзии боғам

فصلی نگذشتست ز سرسبزی باغم

Гӯи ҷайби гшои субҳам ва пар кун зи сиёҳӣ

گو جیب گشا صبحم و پر کن ز سیاهی

Шуд равшании рӯзи рақам бар пари зоғам

شد روشنی روز رقم بر پر زاغم

Машғӯл ба илм ва адабӣ бош « назирӣ »

مشغول به علم و ادبی باش «نظیری »

То чанд шӯии шефтаи лобау лоғм

تا چند شوی شیفته لابه و لاغم