Басии алтоф ва эҳсон кард ҳайронам чаҳ дид аз ман

بسی الطاف و احسان کرد حیرانم چه دید از من

Гуламро худ сиришту ишқи худро офарид аз ман

گلم را خود سرشت و عشق خود را آفرید از من

Аноятҳои пинҳоняшро гӯям мъозоллаҳ

عنایت‌های پنهانیش را گویم معاذالله

Ба ҷуз аз дайгарии Юсуф ки натавонӣ харид аз ман

به جز از دیگری یوسف که نتوانی خرید از من

Хаёл ӯ лаболаб кард беруну дарунам ро

خیال او لبالب کرد بیرون و درونم را

Ба сад шамшер натавон як сари мӯро бурид аз ман

به صد شمشیر نتوان یک سر مو را برید از من

Сухан шӯрида меояд намедонам чаҳ ме гӯям

سخن شوریده می‌آید نمی‌دانم چه می‌گویم

Турш май байнами он рӯро магар ҳарфӣ шунид аз ман

ترش می‌بینم آن رو را مگر حرفی شنید از من

Баҳорӣ бар серуми бгзошту тухмӣ аз гулам нашикуфт

بهاری بر سرم بگذاشت و تخمی از گلم نشکفت

Ҳамон хокам ки доими хор кулуфт медамид аз ман

همان خاکم که دایم خار کلفت می‌دمید از من

Тақозо бар тақозо чун тавонам лаб фурӯбастан

تقاضا بر تقاضا چون توانم لب فروبستن

Дар ҳафт осмонро ишқ мехоҳад калид аз ман

در هفت آسمان را عشق می‌خواهد کلید از من

зи дигари куштагони худро ба хӯни ғалтида тар хоҳам

ز دیگر کشتگان خود را به خون غلتیده‌تر خواهم

Ки дар рӯзи ҷазои мазлӯм тар набӯд шаҳид аз ман

که در روز جزا مظلوم‌تر نبود شهید از من

Ба маҳшари ҳаркасии корӣ ва ҳар ёрӣу бозорӣ

به محشر هرکسی کاری و هر یاری و بازاری

Ману оҳӯии саҳройӣ ки доим мерамед аз ман

من و آهوی صحرایی که دایم می‌رمید از من

« назирӣ » баси азин оҳу фиғони дили хароши охир

«نظیری» بس ازین آه و فغان دل‌خراش آخر

Ба мардум то ба кӣ озор дил хоҳад расед аз ман

به مردم تا به کی آزار دل خواهد رسید از من