Азин вайронатар май хостами вайронаи худ ро

ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود را

Азин вайронаи берун май барам девонаи худ ро

ازین ویرانه بیرون می برم دیوانه خود را

Ҳарифони нашъаи меҳру муҳаббатро наме донанд

حریفان نشئه مهر و محبت را نمی دانند

Ба дасти душмани худ май даҳуми паймонаи худ ро

به دست دشمن خود می دهم پیمانه خود را

На мӯраш хоед аз сахтӣ на мурғаш чӣанд аз талхӣ

نه مورش خاید از سختی نه مرغش چیند از تلخی

Наме байнами зи ҷинси ҳеҷ хирмани донаи худ ро

نمی بینم ز جنس هیچ خرمن دانه خود را

зи шавқи он ки табли риҳлатӣ ногоҳ бинавозанд

ز شوق آن که طبل رحلتی ناگاه بنوازند

Ҳамеша рахт бар даргоҳ дорам хонаи худ ро

همیشه رخت بر درگاه دارم خانه خود را

Азизони дида аз хокистарами созанди нӯронӣ

عزیزان دیده از خاکسترم سازند نورانی

Ту шамъи базм хилват мекунӣ парвонаи худ ро

تو شمع بزم خلوت می کنی پروانه خود را

Ба оёти збўру нағма Довӯд нафурӯшам

به آیات زبور و نغمه داوود نفروشم

Баёни дардноку наъраи мастонаи худ ро

بیان دردناک و نعره مستانه خود را

« назирӣ » қиссаи Фарҳоду хусрав достонӣ шуд

«نظیری » قصه فرهاد و خسرو داستانی شد

Кунун ман ҳам китобӣ мекунам афсонаи худ ро

کنون من هم کتابی می‌کنم افسانه خود را