Онӣ ки ба ҷони нози туро ҳур кашида

آنی که به جان ناز تو را حور کشیده

Хуршед ба чашм аз рухи ту нур кашида

خورشید به چشم از رخ تو نور کشیده

Гесуии ту бибридаи каманд аз дами афъӣ

گیسوی تو ببریده کمند از دم افعی

Мижгони ту неш аз тан занбӯр кашида

مژگان تو نیش از تن زنبور کشیده

Он рух ки хеш мечакад аз зулфи биногваш

آن رخ که خویش می چکد از زلف بناگوش

Гӯйии арақ аз анбар ва кофур кашида

گویی عرق از عنبر و کافور کشیده

Аз маънии фаҳму даҳани танги ту идрок

از معنی فهم و دهن تنگ تو ادراک

Як нукта баён карда сухан давр кашида

یک نکته بیان کرده سخن دور کشیده

Бе дардтар аз шираи ҷони сохтаи сад бор

بی دردتر از شیره جان ساخته صد بار

Хумор ки ин шира ангур кашида

خمار که این شیره انگور کشیده

Кӯии ту кунун ваъдаи гуҳ мунтазирон аст

کوی تو کنون وعده گه منتظران است

Дерӣаст ки Мӯсои қадам аз тавр кашида

دیریست که موسی قدم از طور کشیده

Маҳрӯми зи дилҷӯеи он чашми сиёҳам

محروم ز دلجویی آن چشم سیاهم

Мижгони ту бар гирди нигаҳ сур кашида

مژگان تو بر گرد نگه سور کشیده

Бисёр шуд андӯҳу ъно кӣ буд охир

بسیار شد اندوه و عنا کی بود آخر

Байнем ба субҳи ин шаб диҷўр кашида

بینیم به صبح این شب دیجور کشیده

Айюби магари чораи ранҷурии мо ро

ایوب مگر چاره رنجوری ما را

Донад ки азин иллат носур кашида

داند که ازین علت ناسور کشیده

Осӯдаи ҷуз аз гӯша вайрона нагардад

آسوده جز از گوشه ویرانه نگردد

Девона ки озори з маъмур кашида

دیوانه که آزار ز معمور کشیده

Афғон ки ба манзили нрсондими зи мастӣ

افغان که به منزل نرساندیم ز مستی

Борӣ ки дучандони камар мӯр кашида

باری که دوچندان کمر مور کشیده

Дили хстну фарёд « назирӣ » з дарунаст

دل خستن و فریاد «نظیری » ز درونست

Ранҷури нафас аз дил ранҷур кашида

رنجور نفس از دل رنجور کشیده