Дигар худо буд эй дили сари куҷои дорӣ

دگر خدا بود ای دل سر کجا داری

Ки як ду рӯз шуд оташ ба зери пои дорӣ

که یک دو روز شد آتش به زیر پا داری

Дарин диёр ба чашмами ғариб май ое

درین دیار به چشمم غریب می آیی

На он дилии ту дило ранги ошнои дорӣ

نه آن دلی تو دلا رنگ آشنا داری

Чаҳ ғам ки дар талабат дидаам ғубор гирифт

چه غم که در طلبت دیده ام غبار گرفت

Агар ту аз паии ин дидаи тўтёи дорӣ

اگر تو از پی این دیده توتیا داری

Чу мис дар оташи сад имтиҳон гудохта ам

چو مس در آتش صد امتحان گداخته ام

Ба ҷустан ту ки ҳасанӣ чу кимиёи дорӣ

به جستن تو که حسنی چو کیمیا داری

Нишот ҳар гузару хуши дилӣ ҳар кӯе

نشاط هر گذر و خوش دلی هر کویی

Барои як назарами дарба дар чаро дорӣ

برای یک نظرم دربه در چرا داری

Сафири нолаи ҷонсӯзи ошён ман аст

صفیر ناله جانسوز آشیان من است

Ту шохи гули ҳамаи мурғони хуши навои дорӣ

تو شاخ گل همه مرغان خوش نوا داری

Ба сад ниёз « назирӣ » камӣн фурсат макун

به صد نیاز «نظیری » کمین فرصت مکن

Ки дом дар гузари хонаи ҳумои дорӣ

که دام در گذر خانه هما داری