Он ки бар мо рақам кин зада аз кӣнаи мо

آن که بر ما رقم کین زده از کینه ما

Нақши худ дида дар оиннаҳи зи ойӣнаи мо

نقش خود دیده در آیننه ز آیینه ما

Иду наврӯз буд мактаби моро ҳар рӯз

عید و نوروز بود مکتب ما را هر روز

Ба муҳаббат гузарад шанбеу одинаи мо

به محبت گذرد شنبه و آدینه ما

Маҳзари салтанати ишқ агар бихонанд

محضر سلطنت عشق اگر بخوانند

Хотам ва сикка бароранд зи ганҷинаи мо

خاتم و سکه برآرند ز گنجینه ما

Хӯрдаи дили захмӣ аз он ғамза ки натавонӣ дӯхт

خورده دل زخمی از آن غمزه که نتوانی دوخت

Ту ки сад бори фузуни дӯхтае синаи мо

تو که صد بار فزون دوخته‌ای سینه ما

Зон нигоҳӣ ки ба дунбол чашмат нарасад

زان نگاهی که به دنبال چشمت نرسد

Хӯн фурӯ мечакад аз хирқаи пашминаи мо

خون فرو می چکد از خرقه پشمینه ما

Озмудем , ба зӯр меимсол набӯд

آزمودیم، به زور می امسال نبود

Қадаҳӣ дошт хам аз бодаи поринаи мо

قدحی داشت خم از باده پارینه ما

Турфаи шурии саҳар аз сина « назирӣ » бархест

طرفه شوری سحر از سینه «نظیری » برخاست

Сохт кори ҳамаро гиряи дӯшинаи мо

ساخت کار همه را گریه دوشینه ما