Сӯии ҳаркас ба аноят назар андохта Эй
سوی هرکس به عنایت نظر انداختهای
То қиёмати зи худаш бехабар андохта Эй
تا قیامت ز خودش بیخبر انداختهای
Тамаъам нест казин кӯ ба саломат биравам
طمعم نیست کزین کو به سلامت بروم
Ки ба ҳрсў ки нуҳуми пой , сар андохта Эй
که به هرسو که نهم پای، سر انداختهای
Ақл дар ҳалқа нагунҷад зи баси андари хами зулф
عقل در حلقه نگنجد ز بس اندر خم زلف
Дили сўдоздаҳ бар икдгр андохта Эй
دل سودازده بر یکدگر انداختهای
Фаҳм дар доираи танги даҳони ту гум аст
فهم در دایره تنگ دهان تو گم است
Гарчи аз ҳалқаи холаш ба дар андохта Эй
گرچه از حلقه خالش به در انداختهای
Дили зи ширини суханони ту азон шўридст
دل ز شیرین سخنان تو از آن شوریدست
Ки ба гуфтани намакӣ дар шукр андохта Эй
که به گفتن نمکی در شکر انداختهای
Дил мо кист ки саргашта рӯят бошад
دل ما کیست که سرگشته رویت باشد
Хонимонҳо ба шикарханда барандохта Эй
خانمانها به شکرخنده برانداختهای
Шоҳ дар кулбаи дарвеш иқомат накунад
شاه در کلبه درویش اقامت نکند
Давлати мост ки бар мо гузар андохта Эй
دولت ماست که بر ما گذر انداختهای
Дидаи сад диҷла ба ман дода сарв май сӯзам
دیده صد دجله به من داده سر و میسوزم
Оташами байн ки чаҳ дар хушк ва тар андохта Эй
آتشم بین که چه در خشک و تر انداختهای
Байн чаҳ ҳо гаштаам эй шамъи ҷаҳони гирди сарат
بین چهها گشتهام ای شمع جهان گرد سرت
Ки чу парвонаам оташ ба пар андохта Эй
که چو پروانهام آتش به پر انداختهای
Гуфтам ин роҳ раседаст ба поён дидам
گفتم این راه رسیدست به پایان دیدم
Ки аз аввали қадамам давртар андохта Эй
که از اول قدمم دورتر انداختهای
Ман ки тақдир , ҷнббти каши тадбирам буд
من که تقدیر، جنیبتکشِ تدبیرم بود
Бастае дастаму рахтами з хар андохта Эй
بستهای دستم و رختم ز خر انداختهای
Бояд аз аввал шаб кард « назирӣ » шаби гир
باید از اول شب کرد «نظیری» شبگیر
Бор дар марҳала пурхатар андохта Эй
بار در مرحله پرخطر انداختهای