Вақт он омад ки харгаҳ бо гули сӯрии занӣ

وقت آن آمد که خرگه با گل سوری زنی

Лаъибат чинӣ гузинӣ ҷоми фағфурии занӣ

لعبت چینی گزینی جام فغفوری زنی

Чеҳра аз лаълии қабоён бадахшонӣ кунӣ

چهره از لعلی قبایان بدخشانی کنی

Бода бо фирӯзаи хатони ншобўрии занӣ

باده با فیروزه خطان نشابوری زنی

Дастҳо дар гардан чун ратл миное кунӣ

دست ها در گردن چون رطل مینایی کنی

Бӯсаҳо бар соъдчўни шамъи кофурии занӣ

بوسه ها بر ساعدچون شمع کافوری زنی

Созу барги бӯсу оғӯш ва канорат дода анд

ساز و برگ بوس و آغوش و کنارت داده اند

Беш азин чун не наме бояд дам аз даврии занӣ

بیش ازین چون نی نمی باید دم از دوری زنی

Умри ширини мавҷ бар обаст шояд чун ҳубоб

عمر شیرین موج بر آبست شاید چون حباب

Қуръа бар номи шароби талхи ангурии занӣ

قرعه بر نام شراب تلخ انگوری زنی

Булбулу гули парда аз соз ва наво бардоштанд

بلبل و گل پرده از ساز و نوا برداشتند

Зишт бошадгар ту хоҳии лофи мастурии занӣ

زشت باشد گر تو خواهی لاف مستوری زنی

Бекулоҳ ва кафш мерақсанд мисатон дар чаман

بی کلاه و کفش می رقصند مستان در چمن

Ту наме хоҳӣ ки гул бар сари зи мағрурии занӣ

تو نمی خواهی که گل بر سر ز مغروری زنی

Блбло ! наргиси ду бинӣ мекунад вақтаст вақт

بلبلا! نرگس دو بینی می کند وقت است وقت

Бар сари курсии броиии бонги мансӯрии занӣ

بر سر کرسی برآیی بانگ منصوری زنی

Сабзау гул бар сар кӯчанд шоядгар ту низ

سبزه و گل بر سر کوچند شاید گر تو نیز

Бо ҳарифони хаймае беруни зи маъмурии занӣ

با حریفان خیمه ای بیرون ز معموری زنی

Бода охир шуд сабӯҳиро « назирӣ » сози даҳ

باده آخر شد صبوحی را «نظیری » ساز ده

Варна фардо ҳарф натавонӣ зи махмурии занӣ

ورنه فردا حرف نتوانی ز مخموری زنی