Куҷо будӣ ки имшаби сӯхтии озурдаи ҷонӣ ро

کجا بودی که امشب سوختی آزرده جانی را

Ба қадари рӯзи маҳшар тӯл додӣ ҳар замонӣ ро

به قدر روز محشر طول دادی هر زمانی را

Суолӣ кун зи ман имрӯз то ғавғо ба шаҳр уфтад

سئوالی کن ز من امروز تا غوغا به شهر افتد

Ки эъҷоз фулонӣ карда гуё безабонӣ ро

که اعجاز فلانی کرده گویا بی زبانی را

Ба ҳар ҷинсӣ ки мегиранд ихлосу вафо хуб аст

به هر جنسی که می گیرند اخلاص و وفا خوب است

Пас аз умрии гузари афтода бар мо корвонӣ ро

پس از عمری گذر افتاده بر ما کاروانی را

Китоби ҳафт миллат гар бихонад одамӣ омӣ аст

کتاب هفت ملت گر بخواند آدمی عامی است

Нахонд то зи ҷузви ошнои достонӣ ро

نخواند تا ز جزو آشنایی داستانی را

Ба афсуни мум аз оҳан кардани осонтар аз он бошад

به افسون موم از آهن کردن آسان تر از آن باشد

Ки аз кин бар сари меҳроварӣ номеҳрбонӣ ро

که از کین بر سر مهر آوری نامهربانی را

Ба ушшоқи ашки гарм ва рӯй зард аз баҳр он доданд

به عشاق اشک گرم و روی زرد از بهر آن دادند

Каз истиғнои фурӯди оранди мустағнии ҷавонӣ ро

کز استغنا فرود آرند مستغنی جوانی را

Агар аз хори хор бевафоеҳои гул набӯд

اگر از خار خار بی وفایی های گل نبود

Саҳаргаҳи андалебии брнхизди гулистонӣ ро

سحرگه عندلیبی برنخیزد گلستانی را

Дило сайлоби хӯнро аз шикофи сина берун кун

دلا سیلاب خون را از شکاف سینه بیرون کن

Ки имшаб судаам бар дидаи хоки остонӣ ро

که امشب سوده ام بر دیده خاک آستانی را

намедонам « назирӣ » кист чун май омадам зон кӯй

نمی دانم «نظیری » کیست چون می آمدم زان کوی

Ба ҳол марг дидам , бар сари раҳи нотавонӣ ро

به حال مرگ دیدم، بر سر ره ناتوانی را