Хона дар кӯй Муғон кардам хароб

خانه در کوی مغان کردم خراب

Оқибати ҳам табъи гаштам бо шароб

عاقبت هم طبع گشتم با شراب

Даҳр перам карда аммо завқи ишқ

دهر پیرم کرده اما ذوق عشق

Гарм тар дорад мизоҷам аз шабоб

گرم تر دارد مزاجم از شباب

Аз ҷавонӣ ҳаст завқӣ дар серум

از جوانی هست ذوقی در سرم

Аз намак монадаст шурӣ дар кабоб

از نمک ماندست شوری در کباب

Ҳарчӣ хонам аз варақ шавем ба ашк

هرچه خوانم از ورق شویم به اشک

Ишқам афтодаст бар дарсу китоб

عشقم افتادست بر درس و کتاب

Зинда дорад мардро осори мард

زنده دارد مرد را آثار مرد

Номи гул боқӣаст чун гардад гулоб

نام گل باقی است چون گردد گلاب

Гӯш бар ташрифи фармонам ки ҳаст

گوش بر تشریف فرمانم که هست

Ҷони муштоқами суолашро ҷавоб

جان مشتاقم سئوالش را جواب

Бар умед ӯ ба мӯъҷиз баста ам

بر امید او به معجز بسته ام

Бодро бар хоку оташро бар об

باد را بر خاک و آتش را بر آب

Чораи носур таслимасту бас

چاره ناسور تسلیم است و بس

Халқ марҳам мениҳанд аз изтироб

خلق مرهم می نهند از اضطراب

Ба ки пӯшами чашми азин дили хуфтагон

به که پوشم چشم ازین دل خفتگان

Рӯй бедорони магари байнам ба хоб

روی بیداران مگر بینم به خواب

Чашмаи ҳайвон « назирӣ » ҳеҷ нест

چشمه حیوان «نظیری » هیچ نیست

Олимии торику қаҳти офтоб

عالمی تاریک و قحط آفتاب