Ишқ диҳад бо дили шӯридаи тоб

عشق دهد با دل شوریده تاب

Парвариш зарра кунад офтоб

پرورش ذره کند آفتاب

Кам нашавад сӯзи дил аз сайли ашк

کم نشود سوز دل از سیل اشک

Оташ савдо нанишинад ба об

آتش سودا ننشیند به آب

Оҳ ки ошиқ кашад аз хомӣ аст

آه که عاشق کشد از خامی است

Дӯд кунад дил чу набошад кабоб

دود کند دل چو نباشد کباب

Бо сухани талхи табассум хуш аст

با سخن تلخ تبسم خوش است

Нашъаи даҳаи шаҳд чун гардад шароб

نشئه دهه شهد چون گردد شراب

Дайр равад ҷон ки туе дар дилам

دیر رود جان که تویی در دلم

Шуъла кунад бар сари шамъи изтироб

شعله کند بر سر شمع اضطراب

Дар шаб ҳиҷрон набӯд равшанӣ

در شب هجران نبود روشنی

Гарчи буд то ба саҳари моҳтоб

گرچه بود تا به سحر ماهتاب

Дида « назирӣ » нашносад Рахш

دیده «نظیری » نشناسد رخش

Бас ки гудозади нигаҳам аз ҳиҷоб

بس که گدازد نگهم از حجاب