зи шаҳр дӯст меоем паёми ишқ бар лаб ҳо

ز شهر دوست می‌آیم پیام عشق بر لب‌ها

Ба талқинӣ кунам озоди Тифлонро зи мактаб ҳо

به تلقینی کنم آزاد طفلان را ز مکتب‌ها

Бигӯ Мансур аз зиндони аноолҳқи гӯ бурун ояд

بگو منصور از زندان اناالحق گو برون آید

Ки дайни ишқи зоҳири гашту ботили сохт мазҳаб ҳо

که دین عشق ظاهر گشت و باطل ساخت مذهب‌ها

Чу ман ҳар кас табибӣ дорад , аз заҳмат чаҳ ғам дорад

چُو من هر کَس طبیبی دارد ، از زحمت چه غم دارد

Ки оҳигар кашам бар кӯҳу саҳрои афканами таб ҳо

که آهی گر کشم بر کوه و صحرا افکنم تب‌ها

Саҳаргаҳи хастау ранҷур аз хилват бурун оем

سحرگه خسته و رنجور از خلوت برون آیم

Чу парвона ки аз суҳбат барояд охири шаб ҳо

چو پروانه که از صحبت برآید آخر شب‌ها

зи даст ӯ ҷароҳатҳои зҳролўдаҳ бинмоем

ز دست او جراحت‌های زهرآلوده بنمایم

Ба захми носеҳон сӯзан зананд аз неши ақраб ҳо

به زخم ناصحان سوزن زنند از نیش عقرب‌ها

Дил шаб дошт дардӣ аз кудуратҳои ҳрмонм

دل شب داشت دردی از کدورت‌های حرمانم

Ба сӯй осмон дидам фурӯ борид кавкаб ҳо

به سوی آسمان دیدم فرو بارید کوکب‌ها

Ба маҳзи илтифотӣ зинда дорад офариниш ро

به محض التفاتی زنده دارد آفرینش را

Агар нозӣ кунад аз ҳам фурӯ резанд қолаб ҳо

اگر نازی کند از هم فرو ریزند قالب‌ها

зи бедодӣ ки бар дил шуд накардам забти худ зи аввал

ز بیدادی که بر دل شد نکردم ضبط خود ز اول

Кунун коташи ҳамеи боради пушаймонами з ёрб ҳо

کنون کاتش همی‌بارد پشیمانم ز یارب‌ها

« назирӣ » пари гшо то дидаи дил дар гшоиндт

«نظیری» پر گشا تا دیده دل در گشایندت

Ки аз танагии олам танг мегирданд машраб ҳо

که از تنگی عالم تنگ می‌گردند مشرب‌ها