Шаби гулобӣ бар рухами хобами зи чашм тар заданд

شب گلابی بر رخم خوابم ز چشم تر زدند

Аз суҷуди даргаи ишқами гулӣ бар сар заданд

از سجود درگه عشقم گلی بر سر زدند

Аввали шаби бонги нўшонўшм аз заррот хост

اول شب بانگ نوشانوشم از ذرات خاست

Ки Нидоӣ алслўаҳ омад ҳама соғар заданд

که ندای الصلوة آمد همه ساغر زدند

Қибла кардам қасд дар чашмам дар торсо намӯд

قبله کردم قصد در چشمم در تارسا نمود

Каъбаи бастами нақш бар рӯем бут озр заданд

کعبه بستم نقش بر رویم بت آزر زدند

Аз нами мизобу тори сбҳаҳи ҳоҷати хостам

از نم میزاب و تار سبحه حاجت خواستم

Қуръа бар шати шароб ва бар хам кофар заданд

قرعه بر شط شراب و بر خم کافر زدند

Гардани сурхи сиротии ҳалқ қурбонӣ намӯд

گردن سرخ صراطی حلق قربانی نمود

Каз шароби шуълаи бориш бар гулӯ ханҷар заданд

کز شراب شعله بارش بر گلو خنجر زدند

Марҳам аз обу гули дайр Муғон ме сохтанд

مرهم از آب و گل دیر مغان می ساختند

Ҳарки аз хори муғелонаш ба по нашутур заданд

هرکه از خار مغیلانش به پا نشتر زدند

Гар шудам маҷнӯни зи ҳарфами достон ҳо сохтанд

گر شدم مجنون ز حرفم داستان ها ساختند

Вар шудам Мансур дорам бар сар минбар заданд

ور شدم منصور دارم بر سر منبر زدند

Аз харобот муҳаббат ёфт ҳаркас ҳарчӣ ёфт

از خرابات محبت یافت هرکس هرچه یافت

Каъбаро ҳам ҳалқае паии гуми кунон бар дар заданд

کعبه را هم حلقه ای پی گم کنان بر در زدند

Бўлҳб аз каъба , иброҳӣм аз бтхонаҳ хост

بولهب از کعبه، ابراهیم از بتخانه خاست

Вожгӯни нълист ҳарҷо гӯна дигар заданд

واژگون نعلیست هرجا گونه دیگر زدند

Шаръи шореъ баҳр омаст арнаҳи аҳли ишқ ро

شرع شارع بهر عامست ارنه اهل عشق را

Ҷазба чун гардид ғолиби дӯш бар раҳбар заданд

جذبه چون گردید غالب دوش بر رهبر زدند

Ғайриошиқ нест касро раҳ ба миъроҷи висол

غیرعاشق نیست کس را ره به معراج وصال

Ҷабраилашро гиреҳ дар роҳ бар шҳпр заданд

جبرئیلش را گره در راه بر شهپر زدند

Оби Хизру ҷоми Искандар ба пушт по задем

آب خضر و جام اسکندر به پشت پا زدیم

Хаймаи мо бар канори чашма кавсар заданд

خیمه ما بر کنار چشمه کوثر زدند

Ҳар куҷо рафтам бадуш рӯзгорами бор буд

هر کجا رفتم بدوش روزگارم بار بود

Каъбаро маҳмили куҷо бар ноқа лоғар заданд

کعبه را محمل کجا بر ناقه لاغر زدند

Гар кашам аз Маккаи сар , тарсонам аз кирдори хеш

گر کشم از مکه سر، ترسانم از کردار خویش

Тоиронаши санги ибрати пелро бар сар заданд

طایرانش سنگ عبرت پیل را بر سر زدند

Дидаамро аз ҷамоли каъба бино карда анд

دیده ام را از جمال کعبه بینا کرده اند

Тӯшаи роҳи хроботм муҳайё карда анд

توشه راه خراباتم مهیا کرده اند

Хуши тмошоиисти габрии саҷда май орад ба дайр

خوش تماشاییست گبری سجده می آرد به دیر

Домани аршу ниқоби каъба боло карда анд

دامن عرش و نقاب کعبه بالا کرده اند

Брҳмн гуё ҳамеи сӯзад ки ҳар сӯ дар мно

برهمن گویا همی سوزد که هر سو در منا

Оташӣ аз хӯни бсмл бар сар по карда анд

آتشی از خون بسمل بر سر پا کرده اند

Оташини поеи з водӣ мерасад кандар ҳарам

آتشین پایی ز وادی می رسد کاندر حرم

Регҳоро сояи пурвирд мусалло карда анд

ریگ ها را سایه پرورد مصلا کرده اند

Аз гулу обаши фараҳ май боради ин он хона аст

از گل و آبش فرح می بارد این آن خانه است

Каши Хизри саққоу иброҳӣм банно карда анд

کش خضر سقا و ابراهیم بنا کرده اند

Нашъа май созанди рангини нағма май созанди хуш

نشئه می سازند رنگین نغمه می سازند خوش

Оташи қандилу оби сбҳаҳи як ҷо карда анд

آتش قندیل و آب سبحه یک جا کرده اند

Бӯса бар санги сиёҳ ӯ ба густохӣ мазан

بوسه بر سنگ سیاه او به گستاخی مزن

Мардумони дидаро зини серума бино карда анд

مردمان دیده را زین سرمه بینا کرده اند

Юсуфонро бар сари чоҳаши сабу бишкаста анд

یوسفان را بر سر چاهش سبو بشکسته اند

Ҳурёнро дар раҳи водиш савдо карда анд

حوریان را در ره وادیش سودا کرده اند

Ҳам азин ҷинсастгар бутро суҷуд оварда анд

هم ازین جنسست گر بت را سجود آورده اند

Ҳам ба ин нақшастгар васф чилипо оварда анд

هم به این نقش است گر وصف چلیپا آورده اند

Кешу мазҳабро забони донгар шӯии маънӣ яке аст

کیش و مذهب را زبان دان گر شوی معنی یکی است

Мусҳафу Инҷилро аз ҳам муҷаззо карда анд

مصحف و انجیل را از هم مجزا کرده اند

Қатли Исмоили рамзӣ буд ин ифшогарон

قتل اسماعیل رمزی بود این افشاگران

Лавҳи саҳроро ба хӯни кушта иншо карда анд

لوح صحرا را به خون کشته انشا کرده اند

Зоҳиду фосиқ ба вусъат гунҷад онҷое ки ӯст

زاهد و فاسق به وسعت گنجد آنجایی که اوست

Ин фақиҳони роҳи ҳақро танг бар мо карда анд

این فقیهان راه حق را تنگ بر ما کرده اند

Каъбаро мастонаи лаббайки орм аз миқоти ишқ

کعبه را مستانه لبیک آرم از میقات عشق

Каз аластами ҳам ба ин лаббайк гуё карда анд

کز الستم هم به این لبیک گویا کرده اند

Ишқ мебигрифта поу сари кабобами сӯхта

عشق می بگرفته پا و سر کبابم سوخته

Оташи ин ҳемаро бисёр гиро карда анд

آتش این هیمه را بسیار گیرا کرده اند

Ишқам аз кӯбӣ бурун оварда аз баси тангяш

عشقم از کوبی برون آورده از بس تنگیش

Каъбаро гуҳи қибла гоҳе дайр тарсо карда анд

کعبه را گه قبله گاهی دیر ترسا کرده اند

Мастем то пешгоҳии барда аз баси вусъаташ

مستیم تا پیشگاهی برده از بس وسعتش

Хоки ъқбо бар сари машғӯл дунё карда анд

خاک عقبا بر سر مشغول دنیا کرده اند

Ин қадар донам ки бо назора чашмам ошност

این قدر دانم که با نظاره چشمم آشناست

Он ки ҳайрон рух ӯем намедонам куҷост

آن که حیران رخ اویم نمی دانم کجاست

Пой то сари маҳв дар назораи гаштами ҳамчуи шамъ

پای تا سر محو در نظاره گشتم همچو شمع

Дарназари афзуди чандоне ки аз ҷисмами бкост

درنظر افزود چندانی که از جسمم بکاست

Сайл дидор омад ва хошок ҳастӣ поки барад

سیل دیدار آمد و خاشاک هستی پاک برد

Ин ки акнӯн ғӯта дар вай мехӯрам баҳр фаност

این که اکنون غوطه در وی می خورم بحر فناست

Хоб азон ошуфта тар дидам ки таъбираш кунӣ

خواب ازان آشفته تر دیدم که تعبیرش کنی

Барнамеи оради қиёмати сари азин шурӣ ки хост

برنمی آرد قیامت سر ازین شوری که خاست

Ҷумлаи аҷзои вуҷӯдамро мунаввари сохт ишқ

جمله اجزای وجودم را منور ساخت عشق

Сояи пеши офтобу мис ба назд кимиёст

سایه پیش آفتاب و مس به نزد کیمیاست

Дорам аз иқболи ишқи андешаи озодагӣ

دارم از اقبال عشق اندیشه آزادگی

Гар ҳавоӣ дар сар сарваст аз бод сабост

گر هوایی در سر سروست از باد صباست

Бар сари мурғони водӣ гул фишонӣ ме кунам

بر سر مرغان وادی گل فشانی می کنم

Каз сршгм дар кафи пои хор дар нашав ва намост

کز سرشگم در کف پا خار در نشو و نماست

Дар қиёмати хӯни баҳоии дидаи гирёни ман

در قیامت خون بهای دیده گریان من

Дастгоҳи рӯзи бозори шаҳидони мност

دستگاه روز بازار شهیدان مناست

эй сабои хезу кафи хокӣ дигар зон кӯ биор

ای صبا خیز و کف خاکی دگر زان کو بیار

Нур шуд дар дидаи он гардӣ ки гуфтӣ тўтёст

نور شد در دیده آن گردی که گفتی توتیاست

Қатъ гуфтан кун ки хомӯшии дарин саф воъизаст

قطع گفتن کن که خاموشی درین صف واعظست

Тарк дониш кун ки нодонии дарин раҳ муқтадост

ترک دانش کن که نادانی درین ره مقتداست

То ба садри ошнои ҳайрат андар ҳайратаст

تا به صدر آشنایی حیرت اندر حیرتست

Дидае во кун ки бенаии дарин раҳ пешвост

دیده ای وا کن که بینایی درین ره پیشواست

Аз сари ихлос по бурдор мақсад дар диласт

از سر اخلاص پا بردار مقصد در دلست

Аз ҳузури дил забон бигушо иҷобат дар дуост

از حضور دل زبان بگشا اجابت در دعاست

Тарафу саъии ҳоҷёни изҳори шавқӣ беш нест

طرف و سعی حاجیان اظهار شوقی بیش نیست

Он ки ман меҷӯямаш не дар ҳарами не дар сафост

آن که من می جویمش نی در حرم نی در صفاست

Аз ҷаҳон чандаш ки ҷустами ҳеҷ бонгии брнхост

از جهان چندش که جستم هیچ بانگی برنخاست

Хам ки дар майхона пар гардид аз май бе садост

خم که در میخانه پر گردید از می بی صداست

Гӯша Эй хуфтам ки роҳамро сар ва поён набӯд

گوشه ای خفتم که راهم را سر و پایان نبود

Лангари афкандам ки киштӣ дар хур тӯфон набӯд

لنگر افکندم که کشتی در خور طوفان نبود

Мурғи бенишро шикастами пар ки тайрон кунад дошт

مرغ بینش را شکستم پر که طیران کند داشت

Рахти донишро буридам паии казин майдон набӯд

رخت دانش را بریدم پی کزین میدان نبود

Сар ба сари бозори ҳикмат кӯр дидам халқ ро

سر به سر بازار حکمت کور دیدم خلق را

Тўтёии ҳақи шиносӣ дар ҳама дукон набӯд

توتیای حق شناسی در همه دکان نبود

Шиша бар сад ки шикастами бода Мӯсо надошт

شیشه بر صد که شکستم باده موسی نداشت

Ғӯта дар сад чашма хӯрдам чашма ҳайвон набӯд

غوطه در صد چشمه خوردم چشمه حیوان نبود

Аҳли маъниро зи суҳбати сабзае аз гул нараст

اهل معنی را ز صحبت سبزه ای از گل نرست

Қавми водиро зи ирфони тарае бар хон набӯд

قوم وادی را ز عرفان تره ای بر خوان نبود

Дидаи ёқӯб бар девор ва дар во шуд дареғ

دیده یعقوب بر دیوار و در وا شد دریغ

Ғайри буии перҳан дар кулба аҳзон набӯд

غیر بوی پیرهن در کلبه احزان نبود

Дил ба ҳасрат бар дар аз назора маҷлис гудохт

دل به حسرت بر در از نظاره مجلس گداخت

Ҷон ба даргаи сӯхти каши зини бештар фармон набӯд

جان به درگه سوخت کش زین بیشتر فرمان نبود

То нигаҳ кардам Аннан бартофт каз як ҷилва аш

تا نگه کردم عنان برتافت کز یک جلوه اش

Пораи пораи дил чу таври Мӯсо умрон набӯд

پاره پاره دل چو طور موسی عمران نبود

Захм зад аммо ба ҷавлонии зи хокам бар надошт

زخم زد اما به جولانی ز خاکم بر نداشت

Кин чунин гӯ дар хури он даст ва он чавгон набӯд

کاین چنین گو در خور آن دست و آن چوگان نبود

Хӯни мо дар гардан бе боки ишқи парда дар

خون ما در گردن بی باک عشق پرده در

Ҳасан то дар раҳ буд ин фитна дар даврон набӯд

حسن تا در ره بود این فتنه در دوران نبود

Дар бен ҳар хори сад Лайлӣаст аз дидор ӯ

در بن هر خار صد لیلی است از دیدار او

Водӣӣ дидӣ ки маҷнӯнии дарав ҳайрон набӯд

وادیی دیدی که مجنونی درو حیران نبود

Ин ҳиҷоб аз буд мо бошад вагарнаи пеши азин

این حجاب از بود ما باشد وگرنه پیش ازین

Бурқаъи сӯрат ба пеши чеҳра ҷонон набӯд

برقع صورت به پیش چهره جانان نبود

Ҳасани партав бар ҷаҳони афканд варна пеши азин

حسن پرتو بر جهان افکند ورنه پیش ازین

Зарраи дили ошуфтау парвона саргардон набӯд

ذره دل آشفته و پروانه سرگردان نبود

Парда аз олам баруфтад гар барояд ошкор

پرده از عالم برافتد گر برآید آشکار

Мо адам будем он рӯзӣ ки ӯ пинҳон набӯд

ما عدم بودیم آن روزی که او پنهان نبود

Барнатобад фари ҳақи ҷузи кибриёии Аҳмадӣ

برنتابد فر حق جز کبریای احمدی

Ғайри як дил дар ду олами қобил ҷавлон набӯд

غیر یک دل در دو عالم قابل جولان نبود

То замин шуд муваллиду мأўои хиролмрслин

تا زمین شد مولد و مأوای خیرالمرسلین

Сад шараф дар манзалат бар осмон дорад замин

صد شرف در منزلت بر آسمان دارد زمین

Ин ҷаҳон дар илм ӯ шохи гё дар бӯстон

این جهان در علم او شاخ گیا در بوستان

Венаи фалак бо фазл ӯ боли магас дар ангабин

وین فلک با فضل او بال مگس در انگبین

Таври сад Мӯсои барангезади зи хоки остон

طور صد موسی برانگیزد ز خاک آستان

Шамъи сад исо барафрӯзад ба боди остин

شمع صد عیسی برافروزد به باد آستین

Об дарҷу дошт он фаслӣ ки олам буд хок

آب درجو داشت آن فصلی که عالم بود خاک

Даст дар гул дошт он рӯзӣ ки одам буд тин

دست در گل داشت آن روزی که آدم بود طین

Шакли аввалро чу калаки офариниши нақши баст

شکل اول را چو کلک آفرینش نقش بست

Зу ҷавози офарин май хости сӯрати офарин

زو جواز آفرین می خواست صورت آفرین

Сунъро машшотаи кули илмро ойӣнаи дор

صنع را مشاطه کل علم را آیینه دار

Дар бару паҳлавии одами дидаи ҳавворо ҷанин

در بر و پهلوی آدم دیده حوا را جنین

Зайли қадараши чеҳраи оро буд аз аввали хок ро

ذیل قدرش چهره آرا بود از اول خاک را

Гар набӯдӣ саҷда ӯ мӯии рстӣ аз ҷабин

گر نبودی سجده او موی رستی از جبین

Гар нигараданд ба ойини шариъати чарх ро

گر نگرداند به آیین شریعت چرخ را

Пунба гардад бози тору пуди айёму синӣн

پنبه گردد باز تار و پود ایام و سنین

Назд ақли ман зи тасдиқи набувват бартар аст

نزد عقل من ز تصدیق نبوت برتر است

Расм ӯ мо рости мазҳаби кор ӯ мо рости дайн

رسم او ما راست مذهب کار او ما راست دین

Манзалат бингар ки иқрор ба ӯ имони мост

منزلت بنگر که اقرار به او ایمان ماست

Хасм агар гуяд калом ӯст қуръони мубин

خصم اگر گوید کلام اوست قرآن مبین

Гулнигор аз ҷилвааш фарши рухи хулди барин

گل نگار از جلوه اش فرش رخ خلد برین

Ътррўб аз равзааш ҷоруби зулфи ҳури айн

عطرروب از روضه اش جاروب زلف حور عین

Сӯрати шқи алқмр бар чарх май доне чаҳ буд ?

صورت شق القمر بر چرخ می دانی چه بود؟

Хотамӣ мекард дар ангушт бишикасташ нигин

خاتمی می کرد در انگشت بشکستش نگین

Гар науфтад сояаш бар хоки чандон давр нест

گر نیفتد سایه اش بر خاک چندان دور نیست

Бемаконро ҳам макон шуд бенишонро ҳам нишин

بی مکان را هم مکان شد بی نشان را هم نشین

Чун сабақ каз Тифл монад монад азуи лавҳу қалам

چون سبق کز طفل ماند ماند ازو لوح و قلم

Чун қафас каз мурғ монад монад азуи арши барин

چون قفس کز مرغ ماند ماند ازو عرش برین

Гар ба як дам тай кунад ҳафт осмон набӯд аҷаб

گر به یک دم طی کند هفت آسمان نبود عجب

Ҷабраилаш дар рикобасту барроқаши зери зин

جبرئیلش در رکابست و براقش زیر زین

Мутриби мастами зи хилватгоҳи султони омада

مطرب مستم ز خلوتگاه سلطان آمده

Сархуш аз эҳсон шуда бо худ ба алҳони омада

سرخوش از احسان شده با خود به الحان آمده

Шуълаи гирдам вале аз хори водии хостаҳ

شعله گردم ولی از خار وادی خاسته

Сӯхтаи абрам вале бар каъбаи гирёни омада

سوخته ابرم ولی بر کعبه گریان آمده

Водӣ аз дунболи ман гуҳ бар китф бигириста

وادی از دنبال من گه بر کتف بگریسته

Каъбаи истиқболи ман замзам ба домони омада

کعبه استقبال من زمزم به دامان آمده

Мо ба ҷонон бастаем эҳром аз миқоти ишқ

ما به جانان بسته ایم احرام از میقات عشق

Каъбаи мо қиблаи габру мусулмони омада

کعبه ما قبله گبر و مسلمان آمده

Неи ҳавоӣ каъба дорам баъди азин неи фикри дайр

نی هوای کعبه دارم بعد ازین نی فکر دیر

Мақсади ман боргоҳи хони хонони омада

مقصد من بارگاه خان خانان آمده

Он ки дар зулмоти танҳои хаёли мадҳ ӯ

آن که در ظلمات تنهایی خیال مدح او

Ташнаи табъони суханро оби ҳайвони омада

تشنه طبعان سخن را آب حیوان آمده

Ҳар киро тӯмори аҳди неки бахтии вокннд

هر که را طومار عهد نیک بختی واکنند

Соъати мавлуд ӯ бенанди унвони омада

ساعت مولود او بینند عنوان آمده

Табъ ман сангӣаст аз тҳмид ӯ гуё шуда

طبع من سنگیست از تحمید او گویا شده

Назм ман хокӣаст аз мадҳаши дарави ҷони омада

نظم من خاکیست از مدحش درو جان آمده

Ганҷ аз ҳар нуктаам пайдои тавон кардан ки ӯ

گنج از هر نکته ام پیدا توان کردن که او

Пой то сар дар мдиҳи хеши пинҳони омада

پای تا سر در مدیح خویش پنهان آمده

Санг аз ман лаъл гардад хок аз ман зар шавад

سنگ از من لعل گردد خاک از من زر شود

Обу ранги офтобами ҷониби кони омада

آب و رنگ آفتابم جانب کان آمده

Шукраст ин навъи лафз аз шкрстони хостаҳ

شکرست این نوع لفظ از شکرستان خاسته

Булбуласт ин ҷинси хотир аз гулистони омада

بلبلست این جنس خاطر از گلستان آمده

Дар намакзори ҳуқуқаши хотирами афтода буд

در نمکزار حقوقش خاطرم افتاده بود

Худ намак гардиду сӯии намакдони омада

خود نمک گردید و سوی نمکدان آمده

Бар кафи Искандари имрӯзи оби ҳайвон дида анд

بر کف اسکندر امروز آب حیوان دیده اند

Муждаи Илёсро Хизр аз биёбони омада

مژده الیاس را خضر از بیابان آمده

Ҳркҷои домани зи чашми хўнФшон афшонда ам

هرکجا دامن ز چشم خونفشان افشانده ام

Мавҷи хунин бар сари ҳафт осмон афшонда ам

موج خونین بر سر هفت آسمان افشانده ام

Поу даст аз маснаду паҳлавии ҷам дуздида ам

پا و دست از مسند و پهلوی جم دزدیده ام

Дӯшу сар аз тоҷу ташрифи каён афшонда ам

دوش و سر از تاج و تشریف کیان افشانده ام

Ҳам ба он сари бори шавқатро ба дӯш оварда ам

هم به آن سر بار شوقت را به دوش آورده ام

Ҳама ба он пои даст дар роҳати зи ҷон афшонда ам

همه به آن پا دست در راهت ز جان افشانده ام

Шарм дорамгар зи наздикони ту номам баранд

شرم دارم گر ز نزدیکان تو نامم برند

Бо чунин даврӣ ки ҷон бар остон афшонда ам

با چنین دوری که جان بر آستان افشانده ام

Лиззати дарди муҳаббат кӣ фаромӯшам шавад ?

لذت درد محبت کی فراموشم شود؟

Ин намакро ман ба мағзи устихон афшонда ам

این نمک را من به مغز استخوان افشانده ام

Қисматами ҷуз бар ҳамон меҳмонсароӣ худ мабод

قسمتم جز بر همان مهمانسرای خود مباد

Аз кабоби дили парасти он ҷо ки хон афшонда ам

از کباب دل پرست آن جا که خوان افشانده ام

Даврро меҳмони густохам ба бозии борҳо

دور را مهمان گستاخم به بازی بارها

Нақл бар соқӣ ва май бар мизбон афшонда ам

نقل بر ساقی و می بر میزبان افشانده ام

То чаҳ гулҳо бушковад каз саргузашти зулфи ту

تا چه گل ها بشکفد کز سرگذشت زلف تو

Шаби абирӣ бар димоғи миҳмон афшонда ам

شب عبیری بر دماغ میهمان افشانده ام

Дар баёни орзӯмандии сиррӣ шӯрида аст

در بیان آرزومندی سری شوریده است

Ҳар нқт каз хома мишкӣн фишон афшонда ам

هر نقط کز خامه مشکین فشان افشانده ام

Булбули боғам ки шоху барг бар гул чида ам

بلبل باغم که شاخ و برگ بر گل چیده ام

Шабнами субҳам ки бар хуршеди ҷон афшонда ам

شبنم صبحم که بر خورشید جان افشانده ام

Масти шавқами хурда бар зишт ва накӯй ман мгир

مست شوقم خرده بر زشت و نکوی من مگیر

Аз насими тестгар гулгар хазон афшонда ам

از نسیم تست گر گل گر خزان افشانده ام

Гарчи бо ту дар сафари кӯтаҳ аноне карда ам

گرچه با تو در سفر کوته عنانی کرده ام

Ҷону дил аз пай бар он дасту Аннан афшонда ам

جان و دل از پی بر آن دست و عنان افشانده ام

Кор бо заъф дил афтодасту ашги оҷизӣ

کار با ضعف دل افتادست و اشگ عاجزی

Ҷаъба холӣ карда бар душмани камон афшонда ам

جعبه خالی کرده بر دشمن کمان افشانده ام

Ҳимматӣ дар кор дил кун каз мазори офият

همتی در کار دل کن کز مزار عافیت

Хоки саргардоняш бар хону мон афшонда ам

خاک سرگردانیش بر خان و مان افشانده ام