Бшкл ҷом меомад ҳилоли иди падед

به شکل جام می آمد هلال عید پدید

Ашортист ки даври ҳилол ҷом расед

اشارتی‌ست که دور هلال جام رسید

Касе надидаи қарини меҳр бо ҳилол ва кунун

کسی ندیده قرین مهر با هلال و کنون

зи шакли ҷом ва меомад ҳилолу меҳри падед

ز شکل جام و می آمد هلال و مهر پدید

Чаҳ нақшҳои ғариб ва чаҳ рангҳои аҷиб

چه نقش‌های غریب و چه رنگ‌های عجیب

Ки Нақшбанд баҳорӣ биравӣ боғ кашид

که نقشبند بهاری به روی باغ کشید

Буруни зи зери сФидоб суда шуд зангор

برون ز زیر سفیداب سوده شد زنگار

Аёни зи тӯда ӣ зангор заъфарон гардид

عیان ز تودهٔ زنگار زعفران گردید

Дарахти савр магар шуд ки бар сршохш

درخت ثور مگر شد که بر سر شاخش

Шудаст манзили парвину хона ӣ ноҳид

شدست منزل پروین و خانهٔ ناهید

Чаҳ ранҷҳо ва чаҳ ғамҳо ббоғу бодаи кашон

چه رنج‌ها و چه غم‌ها به باغ و باده‌کشان

Шудаст манзили парвину хона ӣ ноҳид

شدست منزل پروین و خانهٔ ناهید

Чаҳ ранҷҳо ва чаҳ ғамҳо ббоғу бодаи кашон

چه رنج‌ها و چه غم‌ها به باغ و باده‌کشان

Ки аз расӣдани димоаҳу моҳ рӯза расед

که از رسیدن دی‌ماه و ماه روزه رسید

Бисоз ъушрати мисатону зинати бустон

به ساز عشرت مستان و زینت بستان

Бачарх моҳ бар омад бшох ғунча дамид

به چرخ ماه بر آمد به شاخ غنچه دمید

зи пардаҳои навоҳои мутрибу булбул

ز پرده‌های نواهای مطرب و بلبل

Чаҳ пардаҳо ки зи номӯс зуҳдҳо бадаред

چه پرده‌ها که ز ناموس زُهدها بدرید

Баҳои бода бибин гашт то чаҳ ҳади арзон

بهای باده ببین گشت تا چه حد ارزان

Ки дод донишу дайни шайху ҷому бодаи харид

که داد دانش و دین شیخ و جام و باده خرید

Карам бибин ки дар ин фасл агар чаҳ зоҳид буд

کرم ببین که در این فصل اگر چه زاهد بود

Касе зҳмти пер Муғон нашуд навмед

کسی ز همت پیر مغان نشد نومید

Гирифт роҳи хароботи ринд ва ҷуръа гирифт

گرفت راه خرابات رند و جرعه گرفت

Кашид рахт ба майхонаи шайх ва бода кашид

کشید رخت به میخانه شیخ و باده کشید

Нишаста будам бо бахти хештан дар ҷанг

نشسته بودم با بخت خویشتن در جنگ

Ки кас мабод чу ман монда дар ғами ҷовид

که کس مباد چو من مانده در غم جاوید

Ббод рафт марои гулистони умру дареғ

به باد رفت مرا گلسِتان عمر و دریغ

Ки дасти ман гулӣ аз гулбун мурод начед

که دست من گلی از گلبن مراد نچید

Кунун ки ид ва баҳорасту рӯзу шаби бншот

کنون که عید و بهار است و روز و شب به نشاط

Ҷавону пер чаҳ ринди шқӣ чаҳ шайхи Саид

جوان و پیر چه رند شقی چه شیخ سعید

Бурузи хеш бибояд маро чу абр гирист

به روز خویش بباید مرا چو ابر گریست

Ббхти хеш бибояд маро чу гул хандид

به بخت خویش بباید مرا چو گل خندید

Сурӯши ишқи бгўшми расонади мужда ки ҳон

سروش عشق به گوشم رساند مژده که هان

Ғамин мабош ки инак зи роҳ ёр расед

غمین مباش که اینک ز راه یار رسید

Нисори мақдам ӯ ҷони расида буд блб

نثار مقدم او جان رسیده بود به لب

з дар дар омад ва бинишаст ёр всўим дид

ز در در آمد و بنشست یار و سویم دید

Чаҳ гуфт гуфт кигар иди рӯза дорон шуд

چه گفت؟ گفت که گر عید روزه‌داران شد

Чаҳ гуфт гуфт ки дар боғ агар шукуфа дамид

چه گفت؟ گفت که در باغ اگر شکوفه دمید

Ғамат мабод ки бошад всоқи ту инак

غمت مباد که باشد وثاق تو اینک

Ҳам аз ҷамолами гулшани ҳам аз висолами ид

هم از جمالم گلشن هم از وصالم عید

Нишаста ёр ва ба пешаши ситодаи ман ҳайрон

نشسته یار و به پیشش ستاده من حیران

Чу пеши хоҷа ӣ бдхўи гуноҳкори убайд

چو پیش خواجهٔ بدخو گناهکار عبید

Набӯд ҷуръати гуфтор агар набӯд маро

نبود جرأت گفتار اگر نبود مرا

Хитобҳои фасеҳ ва ҷавобҳои Садид

خطاب‌های فصیح و جواب‌های سدید

Набӯд рухсаташ аз ноз агар набӯд ниҳон

نبود رخصتش از ناز اگر نبود نهان

Бирез хашму итобаши ҳазор лутфу навид

بریز خشم و عتابش هزار لطف و نوید

зи ҳади гузашт чу ҳангомаҳои нозу ниёз

ز حد گذشت چو هنگامه‌های ناز و نیاز

Бар расед чу афсонаҳои въдўи ваъид

بر رسید چو افسانه‌های وعد و وعید

Дилаши бхстгӣ ва нотавонем бхшўд

دلش به خستگی و ناتوانی‌ام بخشود

Лабаши ббстгӣ ва бе забонем бахшед

لبش به بستگی و بی‌زبانی‌ام بخشید

з рӯй лутф маро хонду пеши хеши нишонд

ز روی لطف مرا خواند و پیش خویش نشاند

Пас онгаҳ ин лғз аз ман бомтҳон пурсед

پس آن گه این لغز از من به امتحان پرسید

Ки бози гӯии бмни худ чаҳ бошад он мурғӣ

که باز گوی به من خود چه باشد آن مرغی

Ки ҳеҷ боз наомад чу з ошиёна парид

که هیچ باز نیامد چو ز آشیانه پرید

На ҷисм дорад ва на ҷон ва зуаст ҷон дар ҷисм

نه جسم دارد و نه جان و زوست جان در جسم

На гӯш дорад ва на лаб взўст гуфт ва шунид

نه گوش دارد و نه لب وز اوست گفت و شنید

Чаҳ гавҳараст ки ҷо кард дар ҳазор садаф

چه گوهر است که جا کرد در هزار صدف

Агарчӣ буд яке қатра чун зо бар чакид

اگرچه بود یکی قطره چون زابر چکید

Даруни баҳр гҳрҷоӣ дорад ин аҷаб аст

درون بحر گهر جای دارد این عجب است

Ки гавҳараст ва дар он баҳри жарф ҷой гузид

که گوهر است و در آن بحر ژرف جای گزید

Якеаст дарав шудаи гӯшвори чандини гӯш

یکی‌ست درو شده گوشوار چندین گوش

Якеаст шамъу басади хонаи нур аз он тобед

یکی‌ست شمع و به سد خانه نور از آن تابید

Ҷавоб гуфтамаш ин нест ҷузи сухани комрўз

جواب گفتمش این نیست جز سخن کامروز

Дар он Фарид касе кӯаст дар замонаи Фарид

در آن فرید کسی کوست در زمانه فرید

Дилаши ҷавоҳири осори ғайбро махзан

دلش جواهر آثار غیب را مخزن

Лабаши хзоини асрори арши рости калид

لبش خزاین اسرار عرش راست کلید

Туе ки табъи турои баҳри хостами гуфтан

تویی که طبع ترا بحر خواستم گفتن

Туе ки рои ту бо меҳр хостам санҷид

تویی که رای تو با مهر خواستم سنجید

Замона гуфт ки ин қатрааст ва он дарё

زمانه گفت که این قطره است و آن دریا

Сипеҳр гуфт ки ин даррааст ва он хуршед

سپهر گفت که این دره است و آن خورشید

Аз он замон ки ман аз ту ҷудои ҳаме шуда ам

از آن زمان که من از تو جدا همی شده‌ام

Ҷудо зиҳам натавонам чаҳ моҳи рӯза чаҳ ид

جدا ز هم نتوانم چه ماه روزه چه عید

Дайу баҳору гулу хору гулхану гулзор

دی و بهار و گل و خار و گلخن و گلزار

Сабоҳу шому зиёу злому соя ва шед

صباح و شام و ضیاء و ظلام و سایه و شید

Аз ифтироқи ту рӯзам чу рӯзгори сиёҳ

از افتراق تو روزم چو روزگار سیاه

Дар иштиёқи ту чашмам аз интизори сифед

در اشتیاق تو چشمم از انتظار سفید

Яке насими зи канъон ба Мисри омада буд

یکی نسیم ز کنعان به مصر آمده بود

Яке шамем ба Широз аз асФҳони бўзид

یکی شمیم به شیراز از اسفهان بِوَزید

Чаҳ буд ҳамраҳи он буд буии перҳанӣ

چه بود همره آن بود بوی پیرهنی

Чаҳ дошт ин зикии номаи баҳри ман тъўиз

چه داشت این ز یکی نامه بهر من تعویذ

Бичишам кӯрӣ аз он буи нур омад боз

به چشم‌کوری از آن بوی نور آمد باز

Бҷсми мурда аз ин номаи ҷон тоза расед

به جسم مرده از این نامه جان تازه رسید

Чаҳ номаи нома ва дар он қасида ӣ ғро

چه نامه نامه و در آن قصیدهٔ غرّا

Чигуна ғрои ғайрати даҳ Заҳиру рашид

چگونه غرّا غیرت‌ده ظهیر و رشید

На он набӣ ва ҳам он мҳбти ҳазорон ваҳй

نه آن نبی و هم آن مهبط هزاران وحی

На он набӣ ва бар эъҷоз хеш гашта шаҳид

نه آن نبی و بر اعجاز خویش گشته شهید

зи назми хеши тавонам муҳӣт мадҳаш шуд

ز نظم خویش توانم محیط مدحش شد

Даруни шакли ҳубобии муҳӣт агар гунҷид

درون شکل حبابی محیط اگر گنجید

Ҳамон на беҳтари пўими раҳи санои бдъо

همان نه بهتر پویم ره ثنا به دعا

Ҳамон на беҳтар гӯям ба кирдигори Маҷид

همان نه بهتر گویم به کردگار مجید

Бузургвори худоё чаҳ будӣ ар будӣ

بزرگوار خدایا چه بودی ار بودی

Ҳамеша то ки баҳору хазону рӯзау ид

همیشه تا که بهار و خزان و روزه و عید

Зтўи бисотам чунон ки бӯстони збҳор

ز تو بساطم چونان که بوستان ز بهار

Бтўи нишотам чунон ки рӯзаи дори баъӣд

به تو نشاطم چونان که روزه‌دار به عید

Умедвори чунонам касе нагирад айб

امیدوار چنانم کسی نگیرد عیب

Ки шуд расед мукаррар дар ин қўоФӣу ид

که شد رسید مکرر در این قوافی و عید

Дар ин ду рӯза ки мегашт моҳи рӯзаи тамом

در این دو روزه که می‌گشت ماه روزه تمام

Набӯд вирди забонами ҷузи ин ки ид расед

نبود ورد زبانم جز این که عید رسید