Ҳар нафаси маҷлиси мо дӯш муаттар ме шуд

هر نفس مجلس ما دوش معطر می‌شد

То куҷои зикрӣ аз он зулф мънбр ме шуд

تا کجا ذکری از آن زلف معنبر می‌شد

Партави моҳи з рӯй ту ҳикоят ме кард

پرتو ماه ز روی تو حکایت می‌کرد

Зулмати шаб ба сари зулфи ту раҳбар ме шуд

ظلمت شب به سر زلف تو رهبر می‌شد

Шарҳи алтофи ту ороиш маҷлис ме дод

شرح الطاف تو آرایش مجلس می‌داد

Зикри авсофи ту пероя дафтар ме шуд

ذکر اوصاف تو پیرایهٔ دفتر می‌شد

Ҳар нафаси шавқи ман аз ёди ту афзӯн май гашт

هر نفس شوق من از یاد تو افزون می‌گشت

Ҳар замони сабри ман аз рӯй ту камтар ме шуд

هر زمان صبر من از روی تو کمتر می‌شد

Ман ҳамеи зикр ту мегуфтаму сади бори фузун

من همی ذکر تو می‌گفتم و سد بار فزون

намешунидам ки дар афлок мукаррар ме шуд

می‌شنیدم که در افلاک مکرر می‌شد

Дарӣ аз равзаи фирдавс ба маҷлис багушӯд

دری از روضهٔ فردوس به مجلس بگشود

ё хаёли ту дар андеша мусаввир ме шуд

یا خیال تو در اندیشه مصور می‌شد

Аз дуои шаҳ ва аз зикр ту медид фурӯғ

از دعای شه و از ذکر تو می‌دید فروغ

Базму равшани уфуқ аз хусрав ва ховар ме шуд

بزم و روشن افق از خسرو و خاور می‌شد