Бозуи мсози ранҷа ки мо худ фитода ем

بازو مساز رنجه که ما خود فتاده‌ایم

Гардан ба теғу сар ба камандат ниҳода ем

گردن به تیغ و سر به کمندت نهاده‌ایم

Ҷонгар буд сазои ту бар каф гирифта ем

جان گر بود سزای تو بر کف گرفته‌ایم

Сар гар сазад ба пои ту аз даст дода ем

سر گر سزد به پای تو از دست داده‌ایم

Ойӣнаи сони длист ба сайқали сарои ишқ

آیینه‌سان دلیست به صیقل‌سرای عشق

Моро ки нақш ҳо бипазирем ва сода ем

ما را که نقش‌ها بپذیریم و ساده‌ایم

Дар остони майкада охир кунанд хок

در آستان میکده آخر کنند خاک

Моро ки ҳам нахуст аз он хок зода ем

ما را که هم نخست از آن خاک زاده‌ایم

Дар мавҷ баҳр ҳастӣ аз эҳтизози ишқ

در موج بحر هستی از اهتزاز عشق

Мо ҳамчуи моҳён ба соҳил фитода ем

ما همچو ماهیان به ساحل فتاده‌ایم

Душман мабош ғарра ба бозуии худ ки мо

دشمن مباش غره به بازوی خود که ما

Сар бар муроди дӯст ба чавгон ниҳода ем

سر بر مراد دوست به چوگان نهاده‌ایم

Бар чашма ҳаёт набандем дил ки чашм

بر چشمهٔ حیات نبندیم دل که چشم

Бар хоки пои хусрави олам кушода ем

بر خاک پای خسرو عالم گشاده‌ایم