Магӯ маргаст бе ӯ зиндагонӣ

مگو مرگ است بی او زندگانی

Ки ин нокомӣаст он Комронӣ

که این ناکامی است آن کامرانی

Лабами баст аз шикояти ишқу омухт

لبم بست از شکایت عشق و آموخت

Нигоҳашро забон бе забонӣ

نگاهش را زبان بی زبانی

зи рашки Хизри мимирм ки донам

ز رشک خضر میمیرم که دانم

намебахшад ҷузи он лаби зиндагонӣ

نمی بخشد جز آن لب زندگانی

Ғамаш бо нотавонон созгор аст

غمش با ناتوانان سازگار است

Тавонои мҷу то митўонӣ

توانایی مجو تا میتوانی

Дар он гулшан чаҳ дили бандам ки бошад

در آن گلشن چه دل بندم که باشد

Паии гул чидани онҷои боғбонӣ

پی گل چیدن آنجا باغبانی

Ҷазои ранҷи як назора бар шайх

جزای رنج یک نظاره بر شیخ

Аҷаб набӯд биҳишти ҷовдонӣ

عجب نبود بهشت جاودانی

Дар ин гулшан маро дод улфати барқ

در این گلشن مرا داد الفت برق

Фироқ аз заҳмати ҳам ошёнӣ

فراق از زحمت هم آشیانی

Марои поёни кори ҷони супурдан

مرا پایان کار جان سپردن

Туро оғози аҳди длстонӣ

تو را آغاز عهد دلستانی